Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2026

 ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:

ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ «ΚΑΛΩΔΙΩΝΕΙ» ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ!



Η επιστήμη τώρα επιβεβαιώνει πανηγυρικά αυτό που οι Άγιοι γνωρίζουν βιωματικά εδώ και αιώνες: Η Προσευχή δεν αλλάζει απλώς την ψυχή μας, αλλά αλλάζει σωματικά και δομικά τον ίδιο τον εγκέφαλο.
Δεν μιλάμε πλέον για «ψυχολογική ανακούφιση», αλλά για Βιολογική Μεταμόρφωση. Η τακτική, καρδιακή προσευχή λειτουργεί ως «θεϊκό νυστέρι» που αφαιρεί το άγχος και χτίζει την εσωτερική δύναμη.
Δείτε πώς η Προσευχή σμιλεύει το μυαλό μας μέσω της Νευροπλαστικότητας:
1. Ενδυνάμωση του «Θρόνου της Νήψεως» (Προμετωπιαίος Φλοιός). Η προσευχή ενεργοποιεί έντονα τον Προμετωπιαίο Φλοιό, το κέντρο της εστίασης, της λογικής και του αυτοελέγχου.
Παράδειγμα: Όταν λες την Ευχή («Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον...») και προσπαθείς να κλείσεις τον νου σου στα λόγια αυτά, στην ουσία κάνεις «βάρη» στο πνευματικό γυμναστήριο.
Κάθε φορά που επαναφέρεις τον νου σου από την περιπλάνηση στην Προσευχή, ο προμετωπιαίος φλοιός δυναμώνει.
Το Αποτέλεσμα
Αποκτάς «ατσαλένια» θέληση. Δεν παρασύρεσαι εύκολα από θυμό ή πειρασμούς, γιατί το «κέντρο διοίκησης» του εγκεφάλου σου έχει γίνει πανίσχυρο.
2. Σμίκρυνση του Κέντρου του Φόβου (Αμυγδαλή)
Η Αμυγδαλή είναι το κέντρο του «Fight or Flight» (μάχη ή φυγή), η πηγή του άγχους και του πανικού. Έρευνες δείχνουν ότι η τακτική προσευχή συρρικνώνει φυσικά την Αμυγδαλή!
Παράδειγμα: Ένας άνθρωπος που δεν προσεύχεται, μπροστά σε μια ξαφνική άσχημη είδηση, καταρρέει από τον πανικό (η Αμυγδαλή υπερλειτουργεί). Ο άνθρωπος της προσευχής, όμως, αντιδρά με ψυχραιμία. Όχι επειδή είναι αδιάφορος, αλλά επειδή η προσευχή έχει «χαμηλώσει την ένταση» του συναγερμού στον εγκέφαλό του.
Το Αποτέλεσμα: Η βιολογική κυριαρχία της Ειρήνης πάνω στο Χάος.
3. Η Γέφυρα της Αγάπης (Πρόσθιος Φλοιός του Προσαγωγίου)
Αυτή η περιοχή συνδέεται με την ενσυναίσθηση και την αγάπη. Η προσευχή, ειδικά όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, αυξάνει τη δραστηριότητα και την πυκνότητα αυτής της περιοχής.
Παράδειγμα: Όταν προσεύχεσαι για τον εχθρό σου ή για κάποιον που σε πλήγωσε (όπως μας δίδαξε ο Χριστός), κυριολεκτικά «καλωδιώνεις» τον εγκέφαλό σου να είναι πιο συμπονετικός.
Διαλύεις τα νευρωνικά δίκτυα του μίσους και χτίζεις λεωφόρους καλοσύνης. Γίνεσαι βιολογικά ανίκανος να μισήσεις.
4. Νευροπλαστικότητα: Η Βιολογία της Μετάνοιας
«Νευροπλαστικότητα» σημαίνει ότι ο εγκέφαλος αλλάζει σχήμα ανάλογα με το τι κάνουμε.
Η Πνευματική Ερμηνεία: Αυτό είναι η Μετάνοια.
Μέχρι τώρα, οι αμαρτίες και τα πάθη ήταν «πατημένοι χωματόδρομοι» στον εγκέφαλό μας (εύκολες, αυτόματες αντιδράσεις). Η Προσευχή δημιουργεί νέους δρόμους. Όσο πιο πολύ προσεύχεσαι, τόσο ο δρόμος της Χάριτος γίνεται «αυτοκινητόδρομος» και ο δρόμος της αμαρτίας χορταριάζει και κλείνει.
Συμπέρασμα:
Αυτό που κάποτε θεωρούνταν καθαρά «πνευματικό» ή «αόρατο», τώρα αποδεικνύεται ότι είναι απόλυτα βιολογικό.
Η Προσευχή δεν είναι απλώς λόγια στον αέρα. Είναι ο τρόπος που μας έδωσε ο Θεός για να γίνουμε οι Γλύπτες του ίδιου μας του μυαλού.
Κάθε «Κύριε Ελέησον» είναι και ένα χτύπημα του σμίλης, που αφαιρεί τον φόβο και αποκαλύπτει την Εικόνα του Θεού μέσα στους νευρώνες μας.
Αγιορείτης μοναχός
Πηγή: Δημοσίευση του χρήστη Π.Βασιλειος Καραγιωργος

Η τελευταία Επιστολή του Αγίου Πορφυρίου

 Ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, διαισθανόμενος το τέλος του, πήγε το έτος 1991 στο Άγιον Όρος, όπου στις 2 Δεκεμβρίου εκοιμήθη στην καλύβη του, στον άγιο Γεώργιο Καυσοκαλυβίων. Την επιστολή αυτή, την οποία άφησε ως πνευματική παρακαταθήκη, υπαγόρευσε τον Ιούνιο σε έναν από τους μοναχούς της συνοδείας του.


Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής

«Ιωάννης – ο Προφήτης, Πρόδρομος και Βαπτιστής» λέγεται η ταινία μικρού μήκους (διάρκειας 10 λεπτών) που δημιούργησε το Ίδρυμα Νεότητας και Οικογένειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

 

Ο χριστιανικός Ιερός Ναός

Ο Ναός συμβολίζει όλο τον κόσμο (ορατό και αόρατο), αλλά κυρίως την Αγία Τριάδα και γι’ αυτό χωρίζεται σε τρία μέρη, το νάρθηκα, τον κυρίως ναό και το Ιερό Βήμα. 
Η λέξη ναός σημαίνει κατοικία. Όλοι οι ορθόδοξοι ναοί βλέπουν προς την ανατολή γιατί τα μοναδικά γεγονότα της ζωής του Χριστού όταν κατέβηκε στη γη για τη σωτηρία μας, δηλαδή η γέννηση, τα θαύματα, το κήρυγμα Του, τα Άγια Πάθη και η Ανάστασή Του, συνέβηκαν στους Αγίους Τόπους στην περιοχή της Παλαιστίνης, η οποία βρίσκεται στην ανατολή. Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι ο ναός παρομοιάζεται με το νοητό ήλιο της δικαιοσύνης που ανατέλλει από την ανατολή. Ο Θεός τοποθέτησε τον παράδεισο προς την ανατολή και κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, θα έρθει ο Χριστός από την ανατολή. Έτσι κι εμείς στρεφόμαστε προς την ανατολή γιατί επιζητούμε την παλαιά πατρίδα μας τον παράδεισο. 
 Η εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού. Κεφαλή της είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και μέλη όλοι όσοι είναι βαπτισμένοι εις το όνομά Του. Τα μέλη της είναι όλοι οι ζώντες ορθόδοξοι χριστιανοί που αποτελούν τη «στρατευομένη» εκκλησία αλλά και όλοι που έχουν κοιμηθεί, που αποτελούν τη «θριαμβεύουσα» εκκλησία. 
 Ο ναός είναι το δεύτερο σπίτι του πιστού. Βρέφος όταν γεννηθεί, εκεί οδηγείται για το σαραντισμό. Στο ναό βαφτίζεται και ξαναγεννιέται ως μια νέα εν Χριστώ ύπαρξη. Εκεί στεφανώνεται και μοιράζεται τη χαρά του γάμου του. Εκεί απολαμβάνει τις χαρές των μεγάλων γιορτινών ημερών. Στο ναό χαίρεται τη βάπτιση των παιδιών του. Εκεί συμμετέχει στα ιερά μυστήρια και λαμβάνει τη χάρη του Θεού. Μέσα σ’ αυτόν σπεύδει να προσευχηθεί για τις δυσκολίες της ζωής και να αντλήσει δύναμη για την πορεία της ζωής του. Εκεί οδηγείται με το τέλος της ζωής του στη γη, για την εξόδιο ακολουθία του. Στο ναό θα αναπέμπονται για πάντα επιμνημόσυνες δεήσεις γι’ αυτόν και για όλους τους κεκοιμημένους πιστούς.

 

Κοινή και λαϊκή κινεζική θρησκεία στη σύγχρονη εποχή.

Άγιος Πέτρος ο Αθωνίτης

Άγιον Όρος

Το Άγιο Όρος αποτελεί μια σπουδαία μοναστική πολιτεία. Η είσοδος στις γυναίκες απαγορεύεται αυστηρά και άδεια εισόδου χορηγείται μόνο σε προσκυνητές και εργαζομένους. Για πρώτη φορά, ένας κινηματογραφιστής απέκτησε πρόσβαση σε όλες τις μορφές της μοναστικής ζωής στο ιερό αυτό βουνό.

 

Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης


Ο Όσιος Μάξιμος, που κατά κόσμον ονομαζόταν Μανουήλ, γεννήθηκε στη Λάμψακο από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν με χριστιανική αγωγή και πνευματική καθοδήγηση. Σε νεαρή ηλικία εκάρη μοναχός σε μονή του όρους Γάνου. Ακολούθησαν σύντομες παραμονές του στην Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη, πριν εγκατασταθεί τελικά στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Ζώντας σε συνεχή μετακίνηση και επιδιώκοντας την απόλυτη ακτημοσύνη, συνήθιζε να καίει την καλύβα όπου διέμενε, γεγονός που του χάρισε την προσωνυμία «Καυσοκαλύβης». Εκοιμήθη ειρηνικά το 1365 μ.Χ., σε ηλικία 95 ετών.

 

«Ο Άγιος Γερμανός της Αλάσκας, ιεραπόστολος και θαυματουργός»

Ο Άγιος Γερμανός της Αλάσκας υπήρξε ένας από τους πρώτους ορθόδοξους ιεραποστόλους στη Βόρεια Αμερική. Γεννήθηκε στη Ρωσία και έγινε μοναχός στη Μονή Βαλαάμ. Το 1794, μαζί με άλλους επτά μοναχούς, ταξίδεψε περισσότερα από 7.000 μίλια για να φτάσει στην Αλάσκα, με σκοπό τον ευαγγελισμό των ιθαγενών λαών. Έζησε σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, μέσα στη φτώχεια, την απομόνωση και τους κινδύνους της φύσης. Παρότι δεν έμαθε τη γλώσσα των Αλεούτιων, τους κέρδισε με την αγάπη, την ταπείνωση και τη φροντίδα του. Υπερασπίστηκε τους ιθαγενείς απέναντι στις αυθαιρεσίες της Ρωσοαμερικανικής Εταιρείας. Αποσύρθηκε ως ερημίτης στη νήσο Σπρους, όπου έζησε απλά και προσευχητικά για δεκαετίες. Εκεί έγινε πνευματικός πατέρας και στήριγμα για τον λαό. Κοιμήθηκε το 1836 σε ηλικία 81 ετών. Ανακηρύχθηκε άγιος το 1970 και θεωρείται ο θεμελιωτής της ορθόδοξης παρουσίας στην Αμερική. Η ζωή του αποτελεί πρότυπο αγιότητας, ιεραποστολικής μαρτυρίας και σεβασμού στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

 

The Day I Understood My Cross of Life

«Ο Σταυρός της Ζωής μου»
Αυτή η διαχρονική ιστορία ακολουθεί έναν εργατικό χωρικό, ο οποίος, νιώθοντας πως η ζωή τον αδικεί, λαμβάνει ένα θαυμαστό όραμα. Σε μια μυστηριώδη σπηλιά γεμάτη σταυρούς κάθε μεγέθους, βάρους και υλικού – από χρυσό, ασήμι, πέτρα και ξύλο – ένας άγγελος τον προκαλεί να βρει εκείνον τον σταυρό που μπορεί πραγματικά να σηκώσει. Ζωντανεμένη με ένα γοητευτικό, εικονογραφημένο ύφος που θυμίζει παραμύθι, η ιστορία αυτή αποτελεί μια ήρεμη υπενθύμιση να αποδεχόμαστε την πορεία της ζωής μας και να βρίσκουμε ειρήνη στο δικό μας, μοναδικό βάρος.

 

«Η ανταμοιβή των μικρών κόπων | Από το Γεροντικό | Ορθόδοξη χριστιανική διήγηση»

Τοποθετημένη στις αρχαίες σπηλιές της Θηβαΐδας, αυτή η εμπνευσμένη αφήγηση διηγείται την ιστορία ενός γέροντα μοναχού και του αφοσιωμένου μαθητή του. Παρακολουθούμε την εκπληκτική πνευματική δύναμη της υπακοής και της επιμονής, καθώς ο μαθητής, με ταπείνωση, υπομένει μια ολόκληρη νύχτα, παλεύοντας με τον πειρασμό του ύπνου, περιμένοντας την ευλογία του γέροντά του. Η συγκινητική αυτή ιστορία αποκαλύπτει πως ακόμη και οι πιο μικρές πράξεις πνευματικής άσκησης και αφοσίωσης γίνονται βαθιά αντιληπτές και πλουσιοπάροχα ανταμείβονται από τον Θεό.

 

Παπά-Τύχων ο Πνευματικός του Αγίου Παϊσίου

Αν Πονάς Σήμερα, Μη Φοβάσαι – Ο Άγιος Παΐσιος Εξηγεί Γιατί

Ο πόνος δεν είναι τιμωρία, είναι πρόσκληση του Θεού. Μέσα από κάθε δοκιμασία, ο Χριστός εργάζεται σιωπηλά τη σωτηρία της ψυχής μας. Σε αυτό το βίντεο, μέσα από αληθινά λόγια του Αγίου Παϊσίου, ανακαλύπτουμε πώς ο πόνος, όταν ενωθεί με την πίστη, μεταμορφώνεται σε φως και ειρήνη. Μάθε γιατί τίποτα στη ζωή δεν είναι τυχαίο, γιατί ο πόνος δεν σε καταστρέφει, αλλά σε ανασταίνει. 
 Περιεχόμενο Βίντεο: 
 • Η πνευματική σημασία του πόνου κατά τον Άγιο Παΐσιο 
 • Γιατί ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες 
 • Η σιωπή του Θεού και η παιδαγωγία της ψυχής 
 • Η δύναμη της ευχαριστίας μέσα στη θλίψη 
 • Πώς ο πόνος γίνεται προσευχή και αγιασμός

Δ.Ε.Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Το εισαγωγικό βίντεο είναι δημιουργία του συναδέλφου Γιάννη Μπαλτού.

 

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
Εναλλακτικά ανοίξτε την παρουσίαση από τον σύνδεσμο που ακολουθεί:



Για μεγέθυνση / πλήρη οθόνη, πατήστε το εικονίδιο ⛶ επάνω δεξιά στην παρουσίαση.



Εναλλακτικα:
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ



Ιεραποστολή και προσηλυτισμός 

«Για τον ισχυρισμό ότι η ιεραποστολή βιάζει τις συνειδήσεις, πρέπει να παρατηρηθεί ότι ο βιασμός αυτός δεν μπορεί να ισχύει όταν υπάρχει ελευθερία. Και στο χριστιανικό κήρυγμα υπάρχει ελευθερία, γιατί ρητά και πάγια απαιτείται η οικειοθελής πρόσληψή του από μέρους των ακροατών, άσχετα αν σε ορισμένες περιπτώσεις ένας κακώς εννοούμενος ζήλος οδήγησε τους κήρυκες να μη συμμορφώνονται με την πάγια ιεραποστολική τακτική της διάδοσης της χριστιανικής πίστης με πνεύμα ελευθερίας. Οι δόκιμοι ιεραπόστολοι κάθε εποχής συμμορφώθηκαν απόλυτα και στο σημείο αυτό με το πνεύμα της πίστης που κήρυτταν. Χαρακτηριστικά είναι τα λεγόμενα για την τακτική ενός από τους τελευταίους μεγάλους ιεραποστόλους, του Ρώσου φωτιστή της Ιαπωνίας, αγ. Νικολάου Κασάτκιν: « Ο τρόπος που ευαγγελιζόταν ήταν το κήρυγμα στην οικογένεια. Απέφευγε τις θορυβώδεις εκδηλώσεις και τις διαλέξεις. Το κήρυγμα ήταν θετικό (όχι απολογητικό): ‘Είμαι Χριστιανός, πίστεψε αν θέλεις’, δίχως πολεμική, χωρίς καμιά κριτική των άλλων ομολογιών, χωρίς ακόμη επίθεση εναντίον του Βουδισμού και του Σιντοϊσμού. Ο Χριστιανισμός από μόνος του, πλήρης από αλήθεια, δεν κερδίζει τις ψυχές παρά μόνο με την ειρήνη». Ηλία Βουλγαράκη, Ιεραποστολή: Δρόμοι και δομές, σσ.20-21.

Η συνάντηση με τον διαφορετικό «άλλο» 
 Η ιστορία του βίντεο κινουμένων σχεδίων διαδραματίζεται σε ένα απομακρυσμένο ελληνικό νησί, στο οποίο ζει ο Γιώργος με την οικογένειά του. Στο νησί υπάρχει ένας μεγάλος προσφυγικός καταυλισμός, η ύπαρξη του οποίου δημιουργεί ποικίλες αντιδράσεις στους κατοίκους. Ο Γιώργος, ωστόσο, έχει δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με παιδιά του καταυλισμού. Κάποια μέρα, ο παππούς του Γιώργου αρρωσταίνει σοβαρά και χρειάζεται επειγόντως αίμα. Ποιο ρόλο θα παίξουν στην ιστορία μας οι αλλόθρησκοι πρόσφυγες που ο παππούς και ο πατέρας του Γιώργου τούς αισθάνονται σαν εθνική, θρησκευτική και κοινωνική απειλή;

Για πλήρη οθόνη, κάνε κλικ στο εικονίδιο πλήρους οθόνης στο βίντεο.

ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

📄 Φύλλο Εργασίας
«Πακέτο Εξερεύνησης – Μια σχολική τσάντα, πολλές ταυτότητες»

Για πλήρη οθόνη, πατήστε το εικονίδιο ⛶ μέσα στο PDF.

Δίχως τον άλλον, δεν φτάνεις στο παράδεισο….. π. Χαράλαμπου Λίβυου Παπαδόπουλου
Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν ιδιαιτέρως βολικό για όλους μας, εάν ο Θεός έβαζε ως κριτήριο της σωτηρίας μας, την νηστεία, την προσευχή, τον πνευματικό κανόνα, τις ακολουθίες που μετείχαμε ή τις ομιλίες που ακούσαμε, τα θρησκευτικά βιβλία που διαβάσαμε ή τα μοναστήρια και τους Γεροντάδες που επισκεφτήκαμε. Άλλωστε όλα τα παραπάνω μπορούν παραμορφωμένα από το αρχικό τους νόημα, να αποτελέσουν πράξεις αλαζονείας και έπαρσης που ισχυροποιούν το "εγώ" με πνευματικά επιτεύγματα και κατορθώματα. Δηλαδή γυαλίζουν την βιτρίνα της αυταρέσκειας και αυτοικανοποίησης. 
 Ο Χριστός όμως στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως κάθε άλλο πάρα αυτά ζητάει. Εκείνο που γίνεται κριτήριο της εισόδου μας στην Βασιλεία του Θεού, είναι η αγάπη. Και όχι μια αφηρημένη αγάπη, αλλά η αγάπη στον αδύναμο, ευάλωτο και ξένο της ιστορίας. Σε όλους εκείνους που οι περιστάσεις της ζωής τους έφεραν στην θέση του ανυπεράσπιστου. Ασθενείς, φυλακισμένοι, ξενιτεμένοι και φτωχοί, καταπιεσμένοι, περιθωριακοί και αδικημένοι, πρόσωπα θρυμματισμένα και τραγικά, διψασμένα για αγάπη, δικαιοσύνη και ελευθερία. Όλοι οι κολασμένοι της γης και της ιστορίας, σαρκωμένοι πάνω στο πρόσωπο του Χριστού ζητούν την αγάπη, αποδοχή και αλληλεγγύη μας. Ο Χριστός ταυτίζεται με όλους τους σταυρωμένους της ιστορίας (Κατά Ματθαίον ΚΕ' 31-46) και ζητάει από εμάς να γίνουμε η «ανάσταση» τους. 
Ο Χριστιανός δε μπορεί να αδιαφορεί στο άδικο, ούτε να γυρίζει το βλέμμα του απέναντι στην οποιοιδήποτε μορφής βίας. Καλείται από το Θεό να φανερώσει την Βασιλεία των εσχάτων μέσα στην ιστορία. Ακόμη κι εάν η γη αυτή ανθρωπίνως δε μπορεί να γίνει παράδεισος, έχουμε υποχρέωση ως χριστιανοί να μην την αφήσουμε να γίνει κόλαση. Η εσχατολογική δόξα του Θεού, η Βασιλεία της αγάπης, ενότητας και δικαιοσύνης, πρέπει να σαρκώνεται στην καθημερινότητα των σχέσεων μας, ως αποδοχή, ανεκτικότητα, κατανόηση και συμπερίληψη. Ως αλληλεγγύη και αγωνιστικότητα απέναντι στο κακό και το άδικο αυτού του κόσμου. 
Δεν μπορώ να μιλάω για τον Θεό εάν δεν μετέχω στην ζωή του άλλου. Εάν δε μοιράζομαι και μερίζομαι τα βάσανα και τους καημούς του, κατά το πρότυπο της κένωσης του Χριστού, που αφήνει τον ουρανό για να λυτρώσει την τραγωδία της γης. Ο Χριστός κατά τις προτροπές των μαθητών του θα μπορούσε να μην εισέλθει στα Ιεροσόλυμα και να διαφύγει της συλλήψεως και του Σταυρού. Δεν το κάνει όμως. Διότι είναι Εκείνος που μας αποκαλύπτει ότι δεν υπάρχει αληθινή αγάπη δίχως θυσία. Ότι δεν υπάρχει καμία ανάσταση δίχως σταυρό. Κανείς δεν μπορεί να αγαπήσει πραγματικά πάρα μονάχα ως σταυρωμένος. Όλοι οι αναστημένοι υπήρξαν σταυρωμένοι για μια αγάπη. 
 Η αγάπη όμως προς τον αδελφό, τον ξένο και διαφορετικό, δεν είναι μια απλή υπόθεση. Χρειάζεται άσκηση και προσευχή. Επιλέγω να αγαπήσω και ασκούμε καθημερινά στην διακονία του αδελφού, παλεύω με τα πάθη και τις αδυναμίες μου προσπαθώντας να μεταμορφώσω το σκοτάδι σε φως. Διότι τίποτε το ανθρώπινο δε μπορεί να ελευθερωθεί από την φιλαυτία και τον εγωισμό, εάν δεν το αγγίξει ο Θεός.

Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026

Κόλαση και Παράδεισος

«Θα σου δείξω την κόλαση», είπε ο Κύριος σ΄έναν ραβίνο και τον οδήγησε σε ένα δωμάτιο που είχε στη μέση ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι. Οι άνθρωποι που κάθονταν γύρω απ’ το τραπέζι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι. Στη μέση του τραπεζιού βρισκόταν ένα τεράστιο καζάνι με νόστιμο φαγητό που μύριζε καταπληκτικά, ώστε το στόμα του ραβίνου γέμισε σάλιο. Όσοι κάθονταν στο τραπέζι κρατούσαν από ένα κουτάλι με πολύ μακρύ χέρι. Παρόλο που τα κουτάλια έφταναν ίσα – ίσα το καζάνι, τα χερούλια τους ήταν πιο μακριά απ’ τα μπράτσα των ανθρώπων που τα κρατούσαν: έτσι κανένας τους δεν μπορούσε να φάει, γιατί του ήταν αδύνατον να φέρει το φαγητό ως τα χείλη του. Ο ραβίνος είδε ότι η δυστυχία τους ήταν πραγματικά τρομερή. «Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο», είπε ο Κύριος, και μπήκαν σ’ ένα άλλο δωμάτιο, ακριβώς το ίδιο όπως το πρώτο. Κι εκεί υπήρχε το ίδιο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, το ίδιο καζάνι με φαγητό. Οι άνθρωποι εδώ, όπως και οι προηγούμενοι, κρατούσαν τα ίδια κουτάλια με μακριά χερούλια-εδώ όμως όλοι ήταν καλοφαγωμένοι και παχουλοί, γελούσαν και συζητούσαν. Ο ραβίνος δεν καταλάβαινε. «Είναι απλό, αλλά απαιτεί μια συγκεκριμένη ικανότητα», είπε ο Κύριος. «Σ’ αυτό το δωμάτιο, βλέπεις, έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».


Γέροντα.. Πως είναι η κόλαση; Άγιος Παϊσιος

Η παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου

 Λκ 16, 19­31: Η παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου 

Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές, και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλειφαν τις πληγές. Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του το Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: «πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά». Ο Αβραάμ όμως του απάντησε: «Παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα λοιπόν αυτός χαίρεται εδώ, κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από ’δω σ’ εσάς να μην μπορούν∙ ούτε οι από ’κει μπορούν να περάσουν σ’ εμάς». Είπε πάλι ο πλούσιος: «τότε σε παρακαλώ, πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου, να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου, ώστε να μην έρθουν κι εκείνοι σ’ αυτόν εδώ τον τόπο των βασάνων». Ο Αβραάμ του λέει: «έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών∙ ας υπακούσουν σ’ αυτά». «Όχι, πατέρα μου Αβραάμ», του λέει εκείνος, «δεν αρκεί∙ αλλά αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν». Του λέει τότε ο Αβραάμ: «αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δεν πρόκειται να πεισθούν».

Προσωπική μαρτυρία

  Προσωπική μαρτυρία 

Ἤμουνα περίπου ἕντεκα χρόνων, ὅταν μὲ ἔστειλαν σὲ μία κατασκήνωση ἀγοριῶν. Ἐκεῖ συνάντησα ἕναν ἱερέα ποὺ θὰ ἦταν περίπου τριάντα χρόνων. Κάτι ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο μοῦ τράβηξε τὴν προσοχή. Εἶχε ἀγάπη ποὺ τὴν σκορποῦσε στὸν καθένα ἀπὸ μᾶς. Αὐτὴ δὲ ἡ ἀγάπη του δὲν εἶχε σχέση μὲ τὸ ἂν εἴμαστε καλοί, καὶ δὲν ἄλλαζε ὅταν εἴμαστε κακοί. Μποροῦσε νὰ μᾶς ἀγαπάει χωρὶς προϋποθέσεις. Ποτὲ πρὶν στὴ ζωή μου δὲν εἶχα συναντήσει κάτι τέτοιο. Εἶχα φίλους ποὺ μ’ ἀγαποῦσαν στὸ σπίτι, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἔβρισκα φυσικό. Τέτοιο εἶδος ἀγάπης δὲν εἶχα συναντήσει ποτέ. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη δὲν προσπάθησα νὰ δώσω καμιὰ ἐξήγηση σ’ αὐτό. Ἁπλὰ βρῆκα σ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο κάτι ποὺ μὲ προβλημάτιζε καὶ ταυτόχρονα μοῦ ἄρεσε πολύ. Μόνο μετὰ ἀπὸ χρόνια, ὅταν πιὰ ἦρθα σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ Εὐαγγέλιο, σκέφτηκα πὼς αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἀγαποῦσε μὲ μία ἀγάπη ποὺ ἦταν πέρα ἀπὸ τὸν ἴδιο. Δηλαδὴ μοιραζόταν μαζί μας τὴ θεία ἀγάπη. Ἤ, ἂν προτιμᾶτε, ἡ ἀγάπη ἦταν τόσο βαθιὰ καὶ πλατιά, μὲ τέτοια ἀνοίγματα, ὥστε μποροῦσε νὰ ἀγκαλιάσει ὅλους μας, εἴτε μέσα ἀπὸ τὸν πόνο εἴτε μέσα ἀπὸ τὴ χαρά, ἀλλὰ πάντα μέσα στὴν ἴδια καὶ μοναδικὴ ἀγάπη. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία, νομίζω, ἦταν ἡ πρώτη βαθιὰ πνευματικὴ ἐμπειρία ποὺ εἶχα. 

Bloom, Anthony, Μητροπολίτης Σουρόζ (2010). Μικρό Συναξάρι. Μτφρ. Σ. Κακαλή. Αθήνα: Εν πλω

Αγαπάμε τους εχθρούς μας;

 Αγαπάμε τους εχθρούς μας; […] 

Πώς θα αγαπήσουμε τους εχθρούς μας; Οι λόγοι του Χριστού περί αγάπης για τους εχθρούς μας περιφέρονται ακόμα στον κόσμο από στόμα σε στόμα, αλλά ακόμα δεν καταφέρνουν να βρουν το δρόμο από το στόμα στην καρδιά. Δεν αγαπάμε τους εχθρούς μας. Άραγε δεν είναι οφθαλμοφανές, χωρίς αποδείξεις; Αγαπάμε μόνον εκείνους που μας αγαπούν και δανείζουμε μόνον σε εκείνους που μπορούν να μας τα επιστρέψουν, και κάνουμε καλό μόνο σε εκείνους που μπορούν διπλά να μας ξεχρεώσουν. Αγαπάμε τον εαυτό μας και τους φίλους μας. Αγαπάμε τους κοντινούς μας, τους πιο κοντινούς μας, με την κυριολεκτική σημασία. Οι απόμακροί μας βρίσκονται μακριά από την αγάπη μας. Η καρδιά μας προσκολλάται σε εκείνο που προσκολλώνται και τα μάτια μας. Τα μάτια μας είναι οδηγός και της καρδιάς μας. Σκεπτόμαστε: Ας αγαπάμε τον εαυτό μας και τους φίλους μας. Και σ’ αυτό εξαπατώμεθα, αφού τον εγωισμό τον αποκαλούμε αγάπη προς τον εαυτό μας και τους ασπασμούς αγάπη απέναντι στους φίλους μας. Στην πραγματικότητα δεν αγαπάμε ούτε τον εαυτό μας ούτε τους φίλους μας και κατά τον ίδιο τρόπο ούτε τους εχθρούς μας. Γιατί σε αυτό που εμείς ονομάζουμε αγάπη δεν υπάρχουν τα πιο καλά στοιχεία της. Και τα πιο καλά στοιχεία της αγάπης είναι: η επίγνωση, ο σεβασμός και η θυσία. […]

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (2008). Αργά βαδίζει ο Χριστός. Αθήνα: Εν πλω, σ. 76­77.

Το παράδειγμα του κύκλου

 Το παράδειγμα του κύκλου 


Ας υποθέσουμε ότι είναι ένας κύκλος πάνω στη γη, σαν ένα στρογγυλό χάραγμα που έχει γίνει με διαβήτη, και έχοντας ένα κέντρο. Ας υποθέσουμε ότι αυτός ο κύκλος είναι όλος ο κόσμος. Το κέντρο του κύκλου είναι ο Θεός, οι δε ευθείες γραμμές που ξεκινούν από την περιφέρεια του κύκλου προς το κέντρο είναι οι τρόποι ζωής των ανθρώπων. Οι άνθρωποι όσο πλησιάζουν το κέντρο, θέλοντας να πλησιάσουν τον Θεό, ανάλογα με το πόσο προχωρούν, πλησιάζουν και τον Θεό και μεταξύ τους. Όσο πλησιάζουν τον Θεό, πλησιάζονται μεταξύ τους και όσο πλησιάζονται, πλησιάζουν τον Θεό. Κατά τον ίδιο τρόπο να καταλάβετε και τον χωρισμό. Γιατί όταν απομακρύνονται από τον Θεό και γυρίζουν πίσω, προς τα έξω, είναι ολοφάνερο ότι, όσο βγαίνουν προς τα έξω και απομακρύνονται από τον Θεό, τόσο απομακρύνονται και μεταξύ τους, και όσο απομακρύνονται μεταξύ τους, τόσο απομακρύνονται και από τον Θεό. Αυτή, λοιπόν, είναι η φύση της αγάπης. Όσο πλησιάζουμε τον Θεό με την αγάπη μας σε Αυτόν, σε ανάλογο βαθμό ενωνόμαστε με την αγάπη του πλησίον και όσο ενωνόμαστε με τον πλησίον, τόσο ενωνόμαστε με τον Θεό. 

Αββά Δωροθέου (2000). Έργα ασκητικά, Καρέας: Ετοιμασία, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, σ. 203.

Ἐπιτάφιος Θρῆνος

 Ἐπιτάφιος Θρῆνος (Ἐγκώμια τοῦ Ἐπιταφίου ­ Μεγάλη Παρασκευή βράδυ) ΣΤΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ Ἦχος γ’. 



Αἱ γενεαί πᾶσαι ὕμνον τῇ ταφῇ σου προσφέρουσι ,Χριστέ μου. Καθελών τοῦ ξύλου ὁ Ἀριμαθαίας, ἐν τάφῳ σε κηδεύει. Μυροφόροι ἦλθον, μύρα σοι Χριστέ μου κομίζουσαι προφρόνως. Δεῦρο πᾶσα κτίσις, ὕμνους ἐξοδίους προσοίσωμεν τῷ Κτίστῃ. Ὡς νεκρόν τόν ζῶντα, σύν μοιροφόροις πάντες μυρίσωμεν ἐμφρόνως. Ἰωσήφ τρισμάκαρ, κήδευσον τό σῶμα Χριστοῦ τοῦ ζωοδότου. Οὓς ἔθρεψε τό μάννα, ἐκίνησαν τήν πτέρναν κατά τοῦ Εὐεργέτου. Οὓς ἔθρεψε τό μάννα, φέρουσι τῷ Σωτῆρι χολήν ἅμα καί ὄξος. Ἰωσήφ κηδεύει σύν τῷ Νικοδήμῳ νεκροπρεπῶς τόν Κτίστην. Ζωοδότα Σῶτερ, δόξα σου τῷ κράτει, τόν ᾍδην καθελόντι. Ὕπτιον ὁρῶσα, ἡ πάναγνός σε Λόγε, μητροπρεπῶς ἐθρήνει. Ὦ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τό κάλλος; Θάνατον θανάτῳ, σύ θανατοῖς, Θεέ μου, θείᾳ σου δυναστείᾳ. Ἡ δάμαλις τόν μόσχον, ἐν ξύλῳ κρεμασθέντα, ἠλάλαζεν ὁρῶσα. Ὦ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, γλυκύτατόν μου τέκνον, πῶς τάφῳ νῦν καλύπτῃ; Αἱ μυροφόροι, Σῶτερ, τῷ τάφῳ προσελθοῦσαι προσέφερόν σοι μύρα. Ἀνάστηθι Οἰκτίρμον, ἡμᾶς ἐκ τῶν βαράθρων ἐξανιστῶν τοῦ ᾍδου. Ἀνάστα Ζωοδότα, ἡ σέ τεκοῦσα μήτηρ δακρυρροοῦσα λέγει. Κλαίει καί θρηνεῖ σε, ἡ πάναγνός σου μήτηρ, Σωτήρ μου νεκρωθέντα. Ἔρραναν τόν τάφον αἱ μυροφόροι μύρα λίαν πρωΐ ἐλθοῦσαι. (τρίς) Εἰρήνην Ἐκκλησίᾳ, λαῷ σου σωτηρίαν, δώρησαι σῇ Ἐγέρσει.

Παράδεισος ­ κόλαση

 Παράδεισος ­ κόλαση 

Η πατερική θεολογία [...] κάνει λόγο για τον παράδεισο ως τον τόπο της βασιλείας του Θεού. [...] Δεν υπάρχουν κτιστοί και περιορισμένοι χώροι ως παράδεισος και κόλαση. Παράδεισος και κόλαση είναι καταστάσεις και σχέσεις προς τον ζωοδότη Θεό. Ματσούκας, Ν. (1997). Δογματική και Συμβολική Θεολογία Γ΄. Θεσσαλονίκη: Πουρναράς, σ. 308­309. [...] Η κολασμένη ζωή δεν είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση που την επιβάλλει βάσει ενός νόμου ο Θεός, και μάλιστα σε μια φυλακή κτιστών βασάνων. Ο Θεός, κατά τον Μάξιμο Ομολογητή, λόγου χάρη, αγκαλιάζει αγαθούς και πονηρούς. Οι δεύτεροι δεν μπορούν να τον δουν στη δόξα του, και τον αισθάνονται ως τιμωρό και εχθρικό. [...] Είναι φιλία η παραδείσια ζωή, ενώ η κόλαση είναι «αφιλία» και ακοινωνησία, τόσο σε σχέση με τον Θεό όσο και σε σχέση με τους άλλους. Συγκλονιστική είναι μια διήγηση στα Αποφθέγματα του αββά Μακαρίου, την οποία θα ζήλευαν σύγχρονοι υπαρξιστές φιλόσοφοι και διανοούμενοι. Ο αββάς Μακάριος χτυπάει με το μπαστούνι του, καθώς βαδίζει στην έρημο, το πεταμένο κρανίο ενός αιρεσιάρχη. Και αμέσως η ψυχή του στην κόλαση αναγαλλιάζει, και αισθανόμενη την επαφή του αγίου τον παρακαλεί για ανακούφιση. Στην ερώτηση του αββά ποια είναι η κατάστασή τους εκεί στην κόλαση, ο κολασμένος τού λέει πως το πρόσωπο του καθενός είναι κολλημένο στη ράχη του άλλου, και δεν μπορεί κανένας να αντικρίσει τα πρόσωπα των άλλων. Τον παρακαλεί τελικά να προσευχηθεί, για να μπορέσουν να δουν λιγάκι το πρόσωπο του διπλανού τους. 

[...] Ματσούκας, Ν. (1988). Δογματική και Συμβολική Θεολογία Β΄. Θεσσαλονίκη: Πουρναράς, σ. 544­546.

Από τους Λόγους του αγίου Πορφύριου Καυσοκαλυβίτη

 Από τους Λόγους του αγίου Πορφύριου Καυσοκαλυβίτη 

«Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες. Αυτό ισχύει για όλους μας. Αν ο αδελφός σου σ’ ενοχλεί, σε κουράζει, να σκέπτεσαι: «Τώρα με πονάει το μάτι μου, το χέρι μου, το πόδι μου∙ πρέπει να το περιθάλψω μ’ όλη μου την αγάπη». Να μη σκεπτόμαστε, όμως, ούτε ότι θα αμειφθούμε για τα δήθεν καλά ούτε ότι θα τιμωρηθούμε για τα κακά που διαπράξαμε. Έρχεσαι εις επίγνωσιν αληθείας, όταν αγαπάς με την αγάπη του Χριστού. Τότε δεν ζητάς να σ’ αγαπάνε∙ αυτό είναι κακό. Εσύ αγαπάς, εσύ δίνεις την αγάπη σου∙ αυτό είναι το σωστό. Από μας εξαρτάται να σωθούμε. Ο Θεός το θέλει. Όπως λέει η Αγία Γραφή: «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». Όταν κάποιος μάς αδικήσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι’ αυτό πρέπει να τον συμπονέσομε και να παρακαλέσομε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν∙ κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο. Αν, όμως οργισθούμε εναντίον του τότε ο αντίθετος από ’κείνον θα πηδήσει σ’ εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από ’κει ξεκινάει η κατάκριση. [...] Να έχομε αγάπη, πραότητα, ειρήνη. Έτσι βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας, όταν κυριεύεται από το κακό. Μυστικά ακτινοβολεί το παράδειγμα, όχι μόνον όταν ο άλλος είναι παρών αλλά κι όταν δεν είναι. Ν’ αγωνιζόμαστε να στέλνομε την αγαθή μας διάθεση. Ακόμη και λόγια όταν λέμε για τη ζωή του άλλου που δεν την εγκρίνομε, αυτός το καταλαβαίνει και τον απωθούμε. Ενώ αν είμαστε ελεήμονες και τον συγχωρούμε, τον επηρεάζομε –όπως τον επηρεάζει και το κακό– κι ας μη μας βλέπει». 

Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (2003). Βίος και λόγοι. Χανιά: Ι.Μ. Χρυσοπηγής

Αποφθέγματα Γερόντισσας Γαβριηλίας (1897­1992)

 Αποφθέγματα Γερόντισσας Γαβριηλίας (1897­1992) 


α. Αν κάποιος δεν σου αρέσει, σκέψου ότι στο πρόσωπό του βλέπεις τον Χριστό. Τότε, δεν θα τολμήσεις ούτε να σκεφτείς να πεις λόγο κατάκρισης. 

β. Ο Θεός όπως αγαπάει εσένα, έτσι αγαπά και τους εχθρούς σου. 

γ. Ο Κύριος είπε: όποιος θέλει κάτι, πιστεύοντας θα το λάβει. Φθάνει να είναι σύμφωνο το αίτημα με τις Εντολές του Θεού, δηλαδή με την Αγάπη. 

δ. Αγαπώ με όλη μου την ψυχή κάποιον, θα πει προσεύχομαι γι’ αυτόν. Όποιος έχει την εμπειρία αυτή είναι στον Παράδεισο. 

ε. Δύο πράγματα έχουν πολλή σημασία… Αγαπάτε αλλήλους και Μη φοβού, μόνον πίστευε. 

Γερόντισσα Γαβριηλία (1998). Η ασκητική της αγάπης. Αθήνα: Επτάλοφος, σ. 356­372

Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2026

"Δεν μπορείς να κερδίσεις μόνος σου" (Ιστορίες από το Γεροντικό)

"Μην κοπιάζεις άσκοπα" (Ιστορίες από το Γεροντικό)

«Σύγχρονοι Γέροντες» Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ο πιο αδύναμος κρίκος - 1 ιερέας & 7 ψάλτες σε ένα Πασχαλινό επεισόδιο!

Το ταξίδι μου στην Ορθοδοξία - π. Κάλλιστος Ware

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 109 - 117

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 105 - 108

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 101-104

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 91 - 100

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 85 - 90

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 77 - 84

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 70 -76

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 64 - 69

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 55 - 63

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 46 - 54

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 37 - 45

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ 32-36

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 24 - 31

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 17 - 23

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 9 -16

ΨΑΛΜΟΙ ΔΑΥΙΔ • ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ‣ 1 - 8

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ "ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ"

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ "ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ"

OΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η αληθινή ιστορία της Ταϊσίας – της πρώην πόρνης της Αλεξάνδρειας

Είμαι ο Δημήτριος – Προστάτης και Μυροβλύτης της Θεσσαλονίκης

Ο Άγιος Παΐσιος και ο Παράλυτος Νέος - Animated Short Film

Αγ. Ισαάκ του Σύρου | Ταραχή, θλίψη, ανάπαυση, ειρήνη

ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος | ΣΕΙΡΑ: Βίοι Αγίων

 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

 

Ουράνια Ανάβαση | Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

 

 

«Ο Άγιος Σέργιος, ένας γέροντας της ρωσικής γης» | Φωτεινά Μονοπάτια

 

 

Οι γυναίκες του Ιράν αποκηρύσσουν το χιτζάμπ και στοχοποιούνται