Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ (ΚΟΜΙΚ)

Η Μάσκα της Τελειότητας και η Αλήθεια της Καρδιάς- Η Παραβολή του Τελώνη και του Φαρισσαίου

     Η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου μεταφρασμένη στο σήμερα είναι μια υπαρξιακή ρήξη με το "φαίνεσθαι". Σε μια εποχή που η ταυτότητα μας συχνά εξαντλείται στην κατασκευή μιας αλάνθαστης ψηφιακής εικόνας ή στην ηθική ανωτερότητα που αντλούμε κατακρίνοντας τους "άλλους", ο Φαρισαίος ενσαρκώνει τον άνθρωπο που εγκλωβίζεται στην αυταρέσκεια των κατορθωμάτων του, μετατρέποντας ακόμα και την αρετή σε τείχος που τον χωρίζει από τον Θεό. 

     Αντίθετα, ο Τελώνης προτάσσει την πνευματική γυμνότητα· είναι ο άνθρωπος που σπάει το είδωλο του εαυτού του, αναγνωρίζοντας ότι η σωτηρία δεν είναι έπαθλο "καλής διαγωγής", αλλά καρπός της Χάριτος που εισχωρεί μόνο από τις ρωγμές της συντριβής. Η δικαίωση του Τελώνη διδάσκει ότι ο Θεός δεν αναπαύεται στην αυτοπεποίθηση των δικαίων, αλλά στην ειλικρίνεια των ηττημένων, εκεί όπου η παραδοχή της ατέλειας γίνεται το μοναδικό αληθινό σημείο συνάντησης με το Άκτιστο Φως.

Δες και άκουσε την παραβολή εδω: 👇

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ. Ο ΠΛΗΣΙΟΝ-Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 «Ποιος είναι ο πλησίον μου; Το ερώτημα που τέθηκε στον Κύριο πριν από αιώνες, παραμένει η πυξίδα της ψυχής μας μέχρι σήμερα. Η "Γλώσσα της Αγάπης" είναι η γλώσσα που μίλησε ο Καλός Σαμαρείτης στο δρόμο προς την Ιεριχώ—μια γλώσσα που δεν γνωρίζει σύνορα, φυλές ή διακρίσεις.

Αυτό το story book φιλοδοξεί να γίνει μια πνευματική γέφυρα. Στόχος του είναι να διδάξει πώς η χάρη του Θεού μεταμορφώνει την καθημερινότητά μας, όταν μαθαίνουμε να διακονούμε τον πλησίον μας με αυταπάρνηση. Γιατί η αγάπη προς τον συνάνθρωπο είναι η μόνη ασφαλής απόδειξη της αγάπης μας προς τον Δημιουργό.»

Ευαγγέλιο κατά Λουκάν (Λκ. 10, 25-37)

Κάποιος νομικός σηκώθηκε για να δοκιμάσει τον Ιησού και Του είπε:
«Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;»

Εκείνος του είπε:
«Στον Νόμο τι είναι γραμμένο; Πώς το διαβάζεις;»

Κι εκείνος απάντησε:
«Να αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά, με όλη σου την ψυχή, με όλη σου τη δύναμη και με όλο σου το νου, και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.»

Του είπε τότε ο Ιησούς:
«Σωστά απάντησες· αυτό να κάνεις και θα ζήσεις.»

Εκείνος όμως, θέλοντας να δικαιολογήσει τον εαυτό του, είπε:
«Και ποιος είναι ο πλησίον μου;»

Και ο Ιησούς απάντησε:

«Ένας άνθρωπος κατέβαινε από τα Ιεροσόλυμα στην Ιεριχώ και έπεσε σε ληστές, οι οποίοι τον έγδυσαν, τον χτύπησαν και έφυγαν, αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο.

Τυχαία περνούσε από εκεί ένας ιερέας· τον είδε και προσπέρασε.
Το ίδιο και ένας Λευίτης· ήρθε στο σημείο, τον είδε και προσπέρασε.

Ένας όμως Σαμαρείτης, που ταξίδευε, ήρθε κοντά του· και όταν τον είδε, τον σπλαχνίστηκε. Πλησίασε, έδεσε τα τραύματά του, ρίχνοντας λάδι και κρασί, τον ανέβασε στο ζώο του, τον έφερε σε πανδοχείο και τον φρόντισε.

Την επόμενη μέρα έβγαλε δύο δηνάρια, τα έδωσε στον πανδοχέα και είπε:
“Φρόντισέ τον· κι ό,τι παραπάνω ξοδέψεις, θα σου το αποδώσω όταν επιστρέψω.”»

Και ρώτησε ο Ιησούς:
«Ποιος από τους τρεις νομίζεις ότι έγινε πλησίον εκείνου που έπεσε στους ληστές;»

Εκείνος απάντησε:
«Αυτός που του έδειξε έλεος.»

Τότε ο Ιησούς του είπε:
«Πήγαινε κι εσύ και κάνε το ίδιο.»

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

 Η βασιλεία του Θεού μοιάζει μ’ έναν άνθρωπο ο οποίος, φεύγοντας για ταξίδι, κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύτηκε τα υπάρχοντά του. Σ’ άλλον έδωσε πέντε τάλαντα, σ’ άλλον δύο, σ’ άλλον ένα, στον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του, κι έφυγε αμέσως για το ταξίδι. Αυτός που έλαβε τα πέντε τάλαντα πήγε, τα εκμεταλλεύτηκε και κέρδισε άλλα πέντε. Κι εκείνος που έλαβε τα δύο τάλαντα κέρδισε επίσης άλλα δύο. Εκείνος όμως που έλαβε το ένα τάλαντο πήγε κι έσκαψε στη γη και έκρυψε τα χρήματα του κυρίου του. 

Ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, γύρισε ο κύριος εκείνων των δούλων και έκανε λογαριασμό μαζί τους. Παρουσιάστηκε τότε εκείνος που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα και του έφερε άλλα πέντε λέγοντας: «Κύριε, μου εμπιστεύτηκες πέντε τάλαντα∙ κοίτα, κέρδισα με αυτά άλλα πέντε». Του είπε ο κύριός του: «Εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος σε μικρές υποθέσεις, γι’ αυτό θα σου εμπιστευτώ μεγαλύτερες. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου». Παρουσιάστηκε κι ο άλλος με τα δύο τάλαντα και είπε: «Κύριε, μου εμπιστεύτηκες δύο τάλαντα∙ κοίτα, κέρδισα άλλα δύο. Του είπε ο κύριος του: «εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος σε μικρές υποθέσεις, γι’ αυτό θα σου εμπιστευτώ μεγαλύτερες. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου». 

Παρουσιάστηκε κι εκείνος που είχε λάβει το ένα τάλαντο και είπε: «Κύριε, ήξερα πως είσαι σκληρός άνθρωπος. Θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και συνάζεις καρπούς εκεί που δε φύτεψες. Γι’ αυτό φοβήθηκα και πήγα και έκρυψα το τάλαντό σου στη γη. Να τα λεφτά σου. Και του αποκρίθηκε ο κύριός του: «Δούλε κακέ και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω όπου δεν έσπειρα, και συνάζω καρπούς απ’ όπου δε φύτεψα! Τότε έπρεπε να βάλεις τα χρήματά μου στην τράπεζα κι εγώ, όταν θα γυρνούσα πίσω, θα τα έπαιρνα με τόκο. Πάρτε του, λοιπόν, το τάλαντο και δώστε το σ’ αυτόν που είχε τα δέκα τάλαντα. Γιατί σε καθέναν που έχει, θα του δοθεί με το παραπάνω και θα ’χει περίσσευμα∙ ενώ απ’ όποιον δεν έχει, θα του πάρουν και τα λίγα που έχει».

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ

Παραβολή Τελώνη και Φαρισσαίου 

 «Σήμερα, με το άνοιγμα του Τριωδίου, η Εκκλησία μας καλεί να ξεκινήσουμε τον πνευματικό δρόμο της μετανοίας. Μέσα από την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισσαίου, ο Κύριος μας δείχνει το μυστικό της αληθινής σχέσης με τον Θεό. 

 Ο Φαρισσαίος υπερηφανεύεται για όσα έκανε· ο Τελώνης, με ταπεινή καρδιά και συντριμμένο πνεύμα, απλώς ζητά έλεος. 

Ο Χριστός μας διδάσκει ότι εκείνος που «ταπεινοῦται σωθήσεται», ότι η πραγματική σωτηρία, η πραγματική κοινωνία με τον Θεό, δεν βρίσκεται στο να καυχιόμαστε για τις δικές μας πράξεις, αλλά στο να συνθλίβουμε τον εγωισμό μας και να ζητούμε τη χάρη Του με ταπεινότητα και ειλικρίνεια. 

 Καθώς εισερχόμαστε στο Τριώδιο, ας έχουμε στην καρδιά μας αυτή την εικόνα: δεν είμαστε τέλειοι· είμαστε προσκυνητές στην πορεία προς τον Χριστό, και μόνο η ταπείνωση ανοίγει την πόρτα στην αληθινή μεταμόρφωση.

 Όπως ο τελώνης είπε στον Θεό, ας μπορέσουμε και εμείς να ψιθυρίσουμε την ειλικρινή προσευχή: «Θεέ μου, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.» 

 Μέσα από αυτό το βίντεο, ας δούμε πώς η παραβολή γίνεται καθρέφτης για την καρδιά μας και αφετηρία για έναν δρόμο ζωής που οδηγεί στην άφεση, στην ειρήνη και στην ύψωση του πνεύματος.»

 

Η παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου

 Λκ 16, 19­31: Η παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου 

Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές, και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλειφαν τις πληγές. Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του το Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: «πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά». Ο Αβραάμ όμως του απάντησε: «Παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα λοιπόν αυτός χαίρεται εδώ, κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από ’δω σ’ εσάς να μην μπορούν∙ ούτε οι από ’κει μπορούν να περάσουν σ’ εμάς». Είπε πάλι ο πλούσιος: «τότε σε παρακαλώ, πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου, να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου, ώστε να μην έρθουν κι εκείνοι σ’ αυτόν εδώ τον τόπο των βασάνων». Ο Αβραάμ του λέει: «έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών∙ ας υπακούσουν σ’ αυτά». «Όχι, πατέρα μου Αβραάμ», του λέει εκείνος, «δεν αρκεί∙ αλλά αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν». Του λέει τότε ο Αβραάμ: «αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δεν πρόκειται να πεισθούν».

Η Παραβολή του Σπορέα – 3D animation 

 Ένα ζωντανό 3D animation που «ζωντανεύει» την παραβολή του Ιησού για τον σπορέα (Μτ 13:3-9, 18-23). Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού και τα διαφορετικά εδάφη συμβολίζουν τις καρδιές των ανθρώπων: άλλο σκληραίνει, άλλο παρασύρεται, άλλο πνίγεται από μέριμνες—κι ένα γόνιμο έδαφος καρποφορεί. Με ευχάριστες εικόνες και καθαρή αφήγηση, το βίντεο βοηθά τους μαθητές να κατανοήσουν ότι η ακρόαση και η καλλιέργεια της καρδιάς είναι προϋποθέσεις για αληθινό καρπό στη ζωή μας.

 

Η παραβολή του Φαρισαίου και του Τελώνη

 Ένα ζωντανό animation που αφηγείται την ευαγγελική παραβολή όπου δύο άνθρωποι προσεύχονται: ο Φαρισαίος με αυτοθαυμασμό και σύγκριση, ο Τελώνης με συντριβή και ταπείνωση. Το βίντεο αναδεικνύει με απλό, κατανοητό τρόπο το κεντρικό μήνυμα του Ιησού: ο Θεός δικαιώνει τον ταπεινό, όχι τον αυτάρεσκο. 

Ποιες λέξεις/στάσεις ξεχωρίζουν στις δύο προσευχές; 

 Τι σημαίνει «ελέησόν με» στη δική μας καθημερινότητα; 

 Σε ποιες στιγμές πέφτουμε στην παγίδα της σύγκρισης με τους άλλους;