ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

 Ημέρα Σταυροπροσκυνήσεως. 

Δυστυχώς αντί στην εκκλησία, στο σπίτι. Εύχομαι να προσευχηθήκαμε τουλάχιστον. Ν' ανάψαμε το καντήλι μας, να θυμιάσαμε και να είπαμε μερικά λεπτά την «Ευχή του Ιησού». 

Δοκιμασία μεγάλη αλλά όχι η μόνη στην ζωή μας. Το ξέρω, το ξέρεις ότι η ζωή έχει βάσανα και δυσκολίες που όμως κατά ένα παράξενο τρόπο την κάνουν όμορφη και μυστηριακά γοητευτική. 

Καλό θα ήταν αυτή την μέρα να μην ξεχάσουμε ότι ο Σταυρός του Χριστού μας θυμίζει τα εξής σημαντικά για την ζωή μας: 

1. Ότι ο Θεός μας αγαπάει μέχρι Σταυρού. Η αγάπη του φτάνει στην απόλυτη θυσία για εμάς. Θα κάνει τα πάντα αρκεί να μας σώσει. 

2. Ότι στο δικό μας πόνο και δοκιμασία, ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Είναι κι Εκείνος μαζί μας. 

3. Ότι τις στιγμές που πονάμε και λέμε «γιατί Θεέ μου…», ο Χριστός βραχνιάζει μαζί μας.  

4. Ότι τις ώρες του πειρασμού δεν μας κοιτάει από απέναντι αμέτοχος, αλλά ιδρώνει με την αγωνία μας. Θυμήσου τον Χριστό στο κήπο της Γεσθημανή όταν πήρε πάνω του όλη την αγωνία του κόσμου. 

5. Ότι δεν υπάρχει ζωή δίχως πόνο, προβλήματα και βάσανα. Όπου κι αν πάμε οι πειρασμοί θα έρθουν μαζί μας. Ότι κι αλλάξουμε, πόλη, χωριό, δουλειά, συναδέλφους, αφεντικά, άντρα, γυναίκα, εάν κάνουμε ή δεν κάνουμε οικογένεια, εάν γίνουμε μοναχοί ή έγγαμοι, δοκιμασίες και βάσανα θα έχουμε. Ας το καταλάβουμε. Ο Σταυρός είναι μέρος του βίου ότι κι αν κάνουμε. 

Άρα το ζήτημα δεν είναι εάν θα πονέσουμε ή εάν θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες, όπως αυτή που περνάμε τώρα(πανδημία), αλλά τι νόημα θα δώσουμε στα βάσανα και τις δοκιμασίες μας. Δεν ρωτάμε εάν θα πονέσουμε αλλά για ποιο λόγο αξίζει να πονέσουμε. 

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι κανείς Σταυρός δεν μένει δίχως Ανάσταση. Αρκεί βέβαια να μην κατέβουμε μόνοι μας από το Σταυρό. Γιατί κάθε δοκιμασία για να φέρει καρπό πρέπει να ολοκληρώσει την διαδρομή της.

π.Λίβυος Παπαδόπουλος

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

Πατήρ Αθανάσιος Μυτηλιναίος

 

Ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927–2006) ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ορθόδοξους θεολόγους και ιεροκήρυκες στην Ελλάδα. 

Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία (1927) και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε ως ιερέας και ιεροκήρυκας στη Λάρισα, με έντονη ποιμαντική και κατηχητική δράση. Γιατί θεωρείται σπουδαίος ;

• Εξαιρετικός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής 
• Έκανε αναλυτικές σειρές ομιλιών (κυρίως ραδιοφωνικών) πάνω στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. 
•  Καθαρός και παιδαγωγικός λόγος 
• Μιλούσε απλά, αλλά με θεολογικό βάθος, ώστε να καταλαβαίνουν και απλοί πιστοί και μορφωμένοι. 
• Υπερασπιστής της Ορθόδοξης πίστης
• Αντιμετώπισε αιρέσεις, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και θρησκευτικό συγκρητισμό με τεκμηριωμένο λόγο. Πλούσιο συγγραφικό έργο .Έγραψε δεκάδες βιβλία και φυλλάδια (ερμηνείες, δογματικά, ποιμαντικά). Ενδεικτικά έργα Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης Ερμηνεία Καινής Διαθήκης Αποκάλυψις Ιωάννου (ερμηνευτική σειρά)
•  Δογματικά θέματα Ποιμαντικά κείμενα 

 Ακόμη και μετά τον θάνατό του (2006),: οι ομιλίες του μεταδίδονται στο διαδίκτυο, τα βιβλία του κυκλοφορούν ευρέως ,θεωρείται διδάσκαλος πίστεως και ήθους.

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

 

Πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς το μέλλον; Να πιστεύεις και να ελπίζεις στο καλύτερο που δεν ήρθε ακόμη αλλά όμως έρχεται. Να μην αφήνεις το παρελθόν να σε καταπίνει, αλλά να λες «με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά. Τίποτε δεν τελείωσε στο χθες όλα αρχίζουν και πάλι αύριο…». Με αυτό τον τρόπο έζησε ο σπουδαίος προφήτης της εκκλησίας Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, κοιτώντας το μέλλον του Θεού. Περιμένοντας το αύριο που δεν ήρθε ακόμη. 

 

Η χριστιανική εκκλησία από τις απαρχές της παρουσίας της, υπήρξε ως μια εσχατολογική κοινότητα. Τα μέλη της ζούσαν έντονα την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού. Τελούσαν την Θεία Ευχαριστία προγευόμενοι την δόξα του Θεού. Αργότερα όταν επι Μ. Κωσταντίνου ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ατόνησε η εσχατολογική πίστη στα μέλη της εκκλησίας. Τα προνόμια, η παύση των διωγμών κ.α. πολλά, οδήγησαν σε μια θρησκειοποίηση και εκκοσμίκευση, δηλαδή σε μια εξυπηρέτηση περισσότερο θρησκευτικών αναγκών και όχι εκκλησιαστικής πραγμάτωσης. Όμως ποτέ δεν χάθηκε από τον πυρήνα της λατρείας και ιδιαιτέρως της Θ. Λειτουργίας το βίωμα ότι η ταυτότητα της εκκλησίας λαμβάνεται από τα έσχατα και όχι η ιστορία. Δηλαδή ότι η αποστολή της εκκλησίας μέσα στον κόσμο είναι να φανερώνει και να εικονίζει την Βασιλεία του Θεού που είναι ήδη εδώ αλλά όχι ακόμη. 

 

Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας τέτοιος εσχατολογικός άνθρωπος, ένας προφήτης που κοιτούσε αυτό που έρχεται δίχως να χάνεται σε εκείνο που έφυγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα», και με αυτόν τον τρόπο εξιδανικεύουν το παρελθόν ή βυθίζονται στις ενοχές του. Ενοχές γι’ αυτά που έκανα ή για εκείνα που δεν έπραξαν. Η εκκλησία όμως, μας λέει ότι δεν είμαστε το παρελθόν μας, αλλά το μέλλον μας. Είμαστε αυτό που θα γίνουμε και όχι αυτό που είμασταν ή είμαστε. 

 

Ο προφήτης Συμεών είχε κάνει ένα τάμα στο Θεό. Τι είχε ζητήσει; Αυτό που σπάνια έως ποτέ δεν ζητάει ένα σύγχρονος πιστός, να δει τον μεσσία, το Υιό του Θεού, και έπειτα ας πεθάνει. Τα τάματα των ανθρώπων κατά πλειοψηφία αφορούν υλικά πράγματα, τακτοποιήσεις και αποκαταστάσεις. Ο Άγιος Συμεών όμως ζητάει από τον Θεό να μην πεθάνει μέχρι να δει και κρατήσει στα χέρια του τον Χριστό. 

 

Αυτή ας γίνει κι η δική μας καθημερινή προσευχή , να μην επιτρέψει ο Θεός να φύγουμε από την ζωή αυτή εάν δεν γνωρίσουμε τον Χριστό. Εάν δεν μετανοήσουμε κι εάν δεν γευτούμε εμπειρικά και βιωματικά την γλυκιά Του παρουσία. Διότι προφανώς είναι άλλο πράγμα να μιλάς για τον Θεό κι άλλο να έχεις γευτεί την κοινωνία μαζί Του. Ο Προφήτης Συμεών όταν συνάντησε τον Χριστό και τον κράτησε στην αγκαλιά είπε προς τον Θεό, «νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα…». Πλέον μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε συναντήσει την ζωή.

 

Αναδημοσίευση από https://plibyos.blogspot.com/2021/02/blog-post.html