Σχετικά με το δείγμα της έρευνας, αυτή ξεκίνησε το 1938 με τη συμμετοχή 724 ανδρών, χωρισμένων σε δύο διακριτές ομάδες. Η πρώτη ομάδα αποτελούνταν από τριτοετείς φοιτητές του Πανεπιστημίου Harvard, ενώ η δεύτερη από αγόρια που προέρχονταν από τις πιο υποβαθμισμένες και φτωχές γειτονιές της Βοστώνης. Πρόκειται για την πιο μακροχρόνια μελέτη αυτού του είδους που έχει διεξαχθεί ποτέ, καθώς η διάρκειά της ξεπέρασε τα 75 χρόνια, παρακολουθώντας τους συμμετέχοντες σε κάθε στάδιο της ενήλικης ζωής τους.
Για τη συλλογή των δεδομένων, οι ερευνητές δεν περιορίστηκαν σε απλά ερωτηματολόγια. Χρησιμοποίησαν μια πληθώρα μεθόδων για να αποκτήσουν μια ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής των συμμετεχόντων: πραγματοποιούσαν προσωπικές συνεντεύξεις στα σπίτια τους, εξέταζαν τους ιατρικούς τους φακέλους και έπαιρναν δείγματα αίματος, ενώ προχωρούσαν ακόμη και σε απεικονίσεις (scans) του εγκεφάλου τους. Επιπλέον, βιντεοσκοπούσαν τους άνδρες να συζητούν με τις συζύγους τους για τις βαθύτερες ανησυχίες τους, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στις προσωπικές τους σχέσεις.
Προσωπικά, θεωρώ ότι τα αποτελέσματα της έρευνας είναι εξαιρετικά αξιόπιστα για τρεις κυρίως λόγους. Πρώτον, λόγω της τεράστιας χρονικής διάρκειας και της συνέπειας της μελέτης· το γεγονός ότι επιβίωσε για 75 χρόνια, παρά τις δυσκολίες στη χρηματοδότηση ή τις αλλαγές στο προσωπικό, της δίνει ένα βάθος που καμία άλλη έρευνα δεν διαθέτει. Δεύτερον, η μεθοδολογική της πολυφωνία, ο συνδυασμός δηλαδή υποκειμενικών μαρτυριών (συνεντεύξεις) με αντικειμενικά ιατρικά δεδομένα (εγκεφαλικές τομογραφίες, εξετάσεις αίματος) , εκμηδενίζει το σφάλμα της ανακριβούς μνήμης. Τέλος, η συμπερίληψη διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων, από τους προνομιούχους του Harvard μέχρι τους κατοίκους των λαϊκών πολυκατοικιών, καθιστά τα συμπεράσματα για την αξία των ανθρώπινων σχέσεων καθολικά και όχι περιορισμένα σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ελίτ.
