Όσιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης

Ο Όσιος Μάξιμος, που κατά κόσμον ονομαζόταν Μανουήλ, γεννήθηκε στη Λάμψακο από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν με χριστιανική αγωγή και πνευματική καθοδήγηση. Σε νεαρή ηλικία εκάρη μοναχός σε μονή του όρους Γάνου. Ακολούθησαν σύντομες παραμονές του στην Κωνσταντινούπολη και τη Θεσσαλονίκη, πριν εγκατασταθεί τελικά στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Ζώντας σε συνεχή μετακίνηση και επιδιώκοντας την απόλυτη ακτημοσύνη, συνήθιζε να καίει την καλύβα όπου διέμενε, γεγονός που του χάρισε την προσωνυμία «Καυσοκαλύβης». Εκοιμήθη ειρηνικά το 1365 μ.Χ., σε ηλικία 95 ετών.

 

The Day I Understood My Cross of Life

«Ο Σταυρός της Ζωής μου»

Αυτή η διαχρονική ιστορία ακολουθεί έναν εργατικό χωρικό, ο οποίος, νιώθοντας πως η ζωή τον αδικεί, λαμβάνει ένα θαυμαστό όραμα. Σε μια μυστηριώδη σπηλιά γεμάτη σταυρούς κάθε μεγέθους, βάρους και υλικού – από χρυσό, ασήμι, πέτρα και ξύλο – ένας άγγελος τον προκαλεί να βρει εκείνον τον σταυρό που μπορεί πραγματικά να σηκώσει. Ζωντανεμένη με ένα γοητευτικό, εικονογραφημένο ύφος που θυμίζει παραμύθι, η ιστορία αυτή αποτελεί μια ήρεμη υπενθύμιση να αποδεχόμαστε την πορεία της ζωής μας και να βρίσκουμε ειρήνη στο δικό μας, μοναδικό βάρος.

 

«Η ανταμοιβή των μικρών κόπων | Από το Γεροντικό | Ορθόδοξη χριστιανική διήγηση»

Τοποθετημένη στις αρχαίες σπηλιές της Θηβαΐδας, αυτή η εμπνευσμένη αφήγηση διηγείται την ιστορία ενός γέροντα μοναχού και του αφοσιωμένου μαθητή του. Παρακολουθούμε την εκπληκτική πνευματική δύναμη της υπακοής και της επιμονής, καθώς ο μαθητής, με ταπείνωση, υπομένει μια ολόκληρη νύχτα, παλεύοντας με τον πειρασμό του ύπνου, περιμένοντας την ευλογία του γέροντά του. Η συγκινητική αυτή ιστορία αποκαλύπτει πως ακόμη και οι πιο μικρές πράξεις πνευματικής άσκησης και αφοσίωσης γίνονται βαθιά αντιληπτές και πλουσιοπάροχα ανταμείβονται από τον Θεό.

 

Το παράδειγμα του κύκλου

 Το παράδειγμα του κύκλου 

Ας υποθέσουμε ότι είναι ένας κύκλος πάνω στη γη, σαν ένα στρογγυλό χάραγμα που έχει γίνει με διαβήτη, και έχοντας ένα κέντρο. Ας υποθέσουμε ότι αυτός ο κύκλος είναι όλος ο κόσμος. Το κέντρο του κύκλου είναι ο Θεός, οι δε ευθείες γραμμές που ξεκινούν από την περιφέρεια του κύκλου προς το κέντρο είναι οι τρόποι ζωής των ανθρώπων. Οι άνθρωποι όσο πλησιάζουν το κέντρο, θέλοντας να πλησιάσουν τον Θεό, ανάλογα με το πόσο προχωρούν, πλησιάζουν και τον Θεό και μεταξύ τους. Όσο πλησιάζουν τον Θεό, πλησιάζονται μεταξύ τους και όσο πλησιάζονται, πλησιάζουν τον Θεό. Κατά τον ίδιο τρόπο να καταλάβετε και τον χωρισμό. Γιατί όταν απομακρύνονται από τον Θεό και γυρίζουν πίσω, προς τα έξω, είναι ολοφάνερο ότι, όσο βγαίνουν προς τα έξω και απομακρύνονται από τον Θεό, τόσο απομακρύνονται και μεταξύ τους, και όσο απομακρύνονται μεταξύ τους, τόσο απομακρύνονται και από τον Θεό. Αυτή, λοιπόν, είναι η φύση της αγάπης. Όσο πλησιάζουμε τον Θεό με την αγάπη μας σε Αυτόν, σε ανάλογο βαθμό ενωνόμαστε με την αγάπη του πλησίον και όσο ενωνόμαστε με τον πλησίον, τόσο ενωνόμαστε με τον Θεό. 

Αββά Δωροθέου (2000). Έργα ασκητικά, Καρέας: Ετοιμασία, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, σ. 203.

"Δεν μπορείς να κερδίσεις μόνος σου" (Ιστορίες από το Γεροντικό)

"Μην κοπιάζεις άσκοπα" (Ιστορίες από το Γεροντικό)