Η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου μεταφρασμένη στο σήμερα είναι μια υπαρξιακή ρήξη με το "φαίνεσθαι". Σε μια εποχή που η ταυτότητα μας συχνά εξαντλείται στην κατασκευή μιας αλάνθαστης ψηφιακής εικόνας ή στην ηθική ανωτερότητα που αντλούμε κατακρίνοντας τους "άλλους", ο Φαρισαίος ενσαρκώνει τον άνθρωπο που εγκλωβίζεται στην αυταρέσκεια των κατορθωμάτων του, μετατρέποντας ακόμα και την αρετή σε τείχος που τον χωρίζει από τον Θεό.
Αντίθετα, ο Τελώνης προτάσσει την πνευματική γυμνότητα· είναι ο άνθρωπος που σπάει το είδωλο του εαυτού του, αναγνωρίζοντας ότι η σωτηρία δεν είναι έπαθλο "καλής διαγωγής", αλλά καρπός της Χάριτος που εισχωρεί μόνο από τις ρωγμές της συντριβής. Η δικαίωση του Τελώνη διδάσκει ότι ο Θεός δεν αναπαύεται στην αυτοπεποίθηση των δικαίων, αλλά στην ειλικρίνεια των ηττημένων, εκεί όπου η παραδοχή της ατέλειας γίνεται το μοναδικό αληθινό σημείο συνάντησης με το Άκτιστο Φως.
Δες και άκουσε την παραβολή εδω: 👇
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου