Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026
Η ΓΕΦΥΡΑ (MOST 2003) Greek subs
Η ταινία μικρού μήκους Η Γέφυρα (Most) (2003) αφηγείται την τραγική ιστορία ενός πατέρα-φύλακα σιδηροδρομικής γέφυρας, ο οποίος βρίσκεται μπροστά στο ακραίο δίλημμα να σώσει τον γιο του που έχει παγιδευτεί στον μηχανισμό ή να επιτρέψει στο τρένο με τους επιβάτες να περάσει, θυσιάζοντάς τον· τελικά επιλέγει τη σωτηρία των πολλών με τίμημα τη ζωή του παιδιού του. Το θεολογικό νόημα της ταινίας λειτουργεί ως σύγχρονη παραβολή της χριστιανικής πίστης, όπου ο πατέρας συμβολίζει τον Θεό Πατέρα, ο γιος τον Ιησού Χριστό και οι επιβάτες την ανθρωπότητα, αναδεικνύοντας την ιδέα ότι η σωτηρία των ανθρώπων προϋποθέτει μια θυσία αγάπης που πονά και κοστίζει. Παράλληλα, η αδιαφορία των επιβατών μετά τη διάσωσή τους υπογραμμίζει τη στάση πολλών ανθρώπων που ζουν χωρίς επίγνωση της θυσίας που έγινε για χάρη τους, προσδίδοντας στην ταινία έντονο υπαρξιακό και θεολογικό βάθος γύρω από την έννοια της αγάπης, της ευθύνης και της σωτηρίας.
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026
ΥΠΑΠΑΝΤΗ
Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία (1927) και μεγάλωσε στην Ελλάδα.
Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Υπηρέτησε ως ιερέας και ιεροκήρυκας στη Λάρισα, με έντονη ποιμαντική και κατηχητική δράση.
Γιατί θεωρείται σπουδαίος ;
- Εξαιρετικός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής
- Έκανε αναλυτικές σειρές ομιλιών (κυρίως ραδιοφωνικών) πάνω στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη.
- Καθαρός και παιδαγωγικός λόγος
- Μιλούσε απλά, αλλά με θεολογικό βάθος, ώστε να καταλαβαίνουν και απλοί πιστοί και μορφωμένοι.
- Υπερασπιστής της Ορθόδοξης πίστης
- Αντιμετώπισε αιρέσεις, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και θρησκευτικό συγκρητισμό με τεκμηριωμένο λόγο. Πλούσιο συγγραφικό έργο .Έγραψε δεκάδες βιβλία και φυλλάδια (ερμηνείες, δογματικά, ποιμαντικά). Ενδεικτικά έργα Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης Ερμηνεία Καινής Διαθήκης Αποκάλυψις Ιωάννου (ερμηνευτική σειρά)
- Δογματικά θέματα Ποιμαντικά κείμενα
Ακόμη και μετά τον θάνατό του (2006),: οι ομιλίες του μεταδίδονται στο διαδίκτυο, τα βιβλία του κυκλοφορούν ευρέως ,θεωρείται διδάσκαλος πίστεως και ήθους.
ΤΑΒΟΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Taboo – Αρχαία Ελληνική Θρησκεία
Το κλασικό παιχνίδι λέξεων αποκτά… θεϊκή μορφή!
Δημιούργησα ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι τύπου Taboo με θέμα την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, ώστε οι μαθητές να προσεγγίσουν τους θεούς, τα σύμβολα και τις βασικές έννοιες του αρχαίου κόσμου μέσα από παιχνίδι, γέλιο και συνεργασία.
Οι παίκτες προσπαθούν να περιγράψουν θεούς και έννοιες (Δίας, Απόλλων, Άρτεμη, Δωδεκάθεο, βωμός κ.ά.) χωρίς να χρησιμοποιούν τις απαγορευμένες λέξεις, καλλιεργώντας:
λεξιλόγιο. ιστορική κατανόηση,συνεργασία,προφορικό λόγο, γρήγορη σκέψη.
Το παιχνίδι μπορεί να χρησιμοποιηθεί: στην τάξη,σε επανάληψη ύλης,σε σταθμούς μάθησης. Έτσι η μάθηση γίνεται εμπειρία και η μυθολογία… παιχνίδι!
Η ιστορία του παιχνιδιού Taboo
Το παιχνίδι Taboo δημιουργήθηκε το 1989 από τον Αμερικανό σχεδιαστή παιχνιδιών Brian Hersch και κυκλοφόρησε από την εταιρεία Parker Brothers (που αργότερα ανήκε στη Hasbro).
Η βασική ιδέα του παιχνιδιού ήταν απλή αλλά ευφυής:να περιγράφεις μια λέξη χωρίς να χρησιμοποιείς συγκεκριμένες «απαγορευμένες» λέξεις, μέσα σε περιορισμένο χρόνο.
Αυτό έκανε το Taboo γρήγορο, διασκεδαστικο, ιδανικό για παρέες.
Το παιχνίδι γνώρισε μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Με τα χρόνια απέκτησε:
• διαφορετικές εκδόσεις
• θεματικές παραλλαγές
• εκπαιδευτικές προσαρμογές
Σήμερα, το Taboo θεωρείται:
παιχνίδι γλωσσικής ευφυΐας,παιχνίδι συνεργασίας
εργαλείο μάθησης.
Η φιλοσοφία του ταιριάζει απόλυτα με τη σύγχρονη παιδαγωγική:μαθαίνω παίζοντας.
«Τριώδιο – Μεγάλη Σαρακοστή – Πεντηκοστάριο: Οδοδείκτες Πνευματικής Πορείας»
Η εικόνα παρουσιάζει συμβολικά την πορεία του ανθρώπου από την πνευματική πτώση προς την Ανάσταση του Χριστού.
Κάθε σκαλοπάτι αντιστοιχεί σε μία Κυριακή του Τριωδίου και της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και εκφράζει ένα στάδιο μετάνοιας, αγώνα και πνευματικής ανόδου.
Η αρχή γίνεται με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, που μας διδάσκει την ταπείνωση, και συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου, που μας θυμίζει το άπειρο έλεος του Θεού και την επιστροφή του ανθρώπου κοντά Του.
Η Κυριακή των Απόκρεω και της Τυρινής μας προετοιμάζουν για τη νηστεία και την πνευματική προσπάθεια, ενώ η Κυριακή της Ορθοδοξίας τονίζει τη νίκη της αληθινής πίστης.
Ακολουθούν οι Κυριακές του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, της Σταυροπροσκυνήσεως και του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, που υπογραμμίζουν τη σημασία της προσευχής, του Σταυρού και της πνευματικής άσκησης.
Η Κυριακή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας προβάλλει το παράδειγμα της βαθιάς μετάνοιας, ενώ η Κυριακή των Βαΐων μάς εισάγει στα γεγονότα του Πάθους του Χριστού.
Στην κορυφή της σκάλας βρίσκεται η Ανάσταση του Χριστού, που αποτελεί τον τελικό σκοπό της πορείας: τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο και την ελπίδα της σωτηρίας για κάθε άνθρωπο.
Η εικόνα αυτή μας υπενθυμίζει ότι η πνευματική ζωή είναι μια συνεχής ανάβαση, με κόπο, πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό, μέχρι να φτάσουμε στο φως της Ανάστασης.
Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ
ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ
.png)
ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ
.png)
Πεντηκοστάριο Τριωδίου «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας...», ήχος β', μέλος Σταύρου Σαραντίδη
Δόξα Πατρὶ… Ἦχος πλ. δ´
Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα, ὀρθρίζει γὰρ τὸ
πνεῦμά μου, πρὸς ναὸν τὸν
ἅγιόν σου, ναὸν φέρον τοῦ σώματος, ὅλον ἐσπιλωμένον, ἀλλ’
ὡς οἰκτίρμων κάθαρον, εὐσπλάγχνῳ σου ἐλέει.
Καὶ νῦν… Θεοτοκίοv
Τῆς σωτηρίας εὔθυνόν μοι τρίβους, Θεοτόκε, αἰσχραῖς γὰρ
κατεῤῥύπωσα, τὴν ψυχὴν ἁμαρτίαις,
ὡς ῥᾳθύμως τὸν
βίον μου, ὅλον ἐκδαπανήσας, ταῖς σαῖς πρεσβείαις ῥῦσαί
με, πάσης ἀκαθαρσίας.
Στίχ. Ἐλεήμων Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ
τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, ἐξάλειψον τὸ
ἀνόμημά μου.
Τὰ πλήθη τῶν πεπραγμένων
μοι δεινῶν, ἐννοῶν ὁ
τάλας, τρέμω τὴν φοβερὰν
ἡμέραν τῆς
κρίσεως· ἀλλὰ
θαρρῶν εἰς τὸ ἔλεος
τῆς εὐσπλαγχνίας σου, ὡς
ὁ Δαυῒδ βοῶ σοι· Ἐλέησόν
με ὁ Θεός, κατὰ τὸ
μέγα σου ἔλεος.
Για να προχωρήσουμε πρέπει να συγχωρήσουμε....
Αύριο είναι Κυριακή της Τυρινής, και η εκκλησία μας πριν μπούμε στην μεγάλη Τεσσαρακοστή μας ζητάει να κάνουμε μια πράξη που θα δώσει νόημα στην νηστεία και τις προσευχές μας. Να συγχωρήσουμε. Μονάχα μια καρδιά που συγχωρεί κι αγαπά μπορεί να αισθανθεί τα βήματα του Θεού μέσα της.
Οι άνθρωποι δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε για πολλούς λόγους, κυρίως όμως από φόβο. Ο φόβος μας κάνει να αμυνόμαστε, να κλεινόμαστε να βγάζουμε αγκάθια και στο τέλος να πληγωνόμαστε και να πληγώνουμε.
Κι όμως η συγχώρεση είναι ένας δρόμος προς την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την εξέλιξη και ωρίμανση της ύπαρξης μας. Η συγχώρεση δεν είναι απλά μια άγευστη και άοσμη ηθική. Ένα πρέπει. Ένας ακόμη φόβος απέναντι στην τιμωρία του Θεού.
Επιλέγω την συγχώρεση γιατί έτσι αισθάνομαι να μεγαλώνει ο Θεός μέσα μου, να πλαταίνω κι ανθίζω ως ύπαρξη. Να γεμίζω φως και χαρά. Θες να είσαι χαρούμενος, υγιής, λαμπερός και φωτεινός, να αισθάνεσαι το πνεύμα σου να μεγαλώνει, να ανθίζει και να ομορφαίνει; Μάθε να αγαπάς και να συγχωρείς.
Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ζεις δίχως όρια αλλά ότι ζεις δίχως κακία. Δεν σημαίνει ότι ξεχνάς αλλά ότι προχωράς. Πας παρακάτω την ζωή σου, αλλάζεις σελίδες, γράφεις πάνω σε νέο πίνακα την διαδρομή της ύπαρξης σου. Δίχως τοξικά συναισθήματα, εκδίκησης και μνησικακίας, δίχως τα ψυχικά σακιά που γονατίζουν τα βήματα της ψυχής σου. Ξεφορτώσου κάθε τοξικό συναίσθημα που σε αρρωσταίνει ζήσε πιο κοντά σε αυτό που σε έφτιαξε ο Θεός να είσαι, φως και χαρά.
Θυμάμαι μια φορά συνάντησα έναν ευλογημένο άνθρωπο του Θεού, έναν μοναχό, που όταν σου μιλούσε ένιωθες την ανάσα του να σκορπά μια απίστευτη ευωδία, σαν άρωμα δεκάδων ανθισμένων ρόδων. Ήταν τόσο γλυκός και θετικός, ξεκουραζόσουν κοντά του, διότι είχε συγχωρέσει μέσα του, δηλαδή είχε κάνει χώρο ανάπαυσης στις σκιές και τα τραύματα του. Είχε κάνει ειρήνη με τον εαυτό του και με εκείνους που τον πίκραναν.
Όταν συγχωρώ καλούμε να χωρέσω μέσα μου εκείνους που δεν ταιριάζουν μαζί μου ή εγώ δεν ταιριάζω με αυτούς. Να χωρέσω μέσα μου, εκείνος που με δυσκόλεψαν ή με πόνεσαν, να τους δώσω χώρο στην καρδιά και την ζωή μου. Να πω «έλα πατέρα, έλα μητέρα, έλα φιλέ, έλα συνάδελφε, ή προϊστάμενε, κάθισε και εσύ μέσα μου. Έχει χώρο και για σένα…».
Αυτό σημαίνει συ-γχωρώ, ότι δίνω τον χώρο που πρέπει να εχει ο καθένας στην καρδιά μου. Εγώ τον τοποθετώ. Δηλαδή αρχίζω να αναγνωρίζω ότι όλοι αυτοί που είδα, γνώρισα και συνδέθηκα μαζί τους, παίζοντας κάποιο ρόλο στην ζωή μου, δεν ήταν τυχαία πρόσωπα. Όλοι κάτι με δίδαξαν, κάτι μου έμαθαν, κάτι εξυπηρέτησαν, κάπου με ζόρισαν ή με ευλόγησαν. Πάντες υπήρξαν δάσκαλοι μου, που επέτρεψε ο Θεός να έρθουν στην ζωή μου και εγώ να μπω στην δική τους, ώστε μέσα από μια δύσκολη ή ευλογημένη αλληλεπίδραση να δώσουν και να πάρουν μαθήματα ζωής.
Είμαστε όντα που πορευόμαστε προς την Βασιλεία του Θεού, και στο δρόμο μας πρέπει να λάβουμε μαθήματα πνευματικής εξέλιξης. Κάθε πρόσωπο, κάθε εμπειρία και γεγονός, είναι και μια πρόσκληση και πρόσκληση σε μάθημα αθανασίας.
Γι’ αυτό πρέπει να συγχωρήσουμε, για να προχωρήσουμε…..
Μας περιμένει η ζωή, μας περιμένει ο ουρανός...
π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος
Ο Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927–2006) ήταν διακεκριμένος ορθόδοξος αρχιμανδρίτης, ιεροκήρυκας και θεολόγος, γνωστός για το έντονο κηρυκτικό και απολογητικό του έργο. Υπηρέτησε ως προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης και έγινε ιδιαίτερα γνωστός μέσα από τις ομιλίες και τις ραδιοφωνικές του εκπομπές, στις οποίες ανέλυε την Αγία Γραφή, την Αποκάλυψη και θέματα πίστεως με δυναμικό και προφητικό λόγο. Άφησε πλούσιο ηχογραφημένο και γραπτό υλικό, το οποίο συνεχίζει να επηρεάζει κύκλους πιστών στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Κάθε χρόνο που στην εκκλησία λέμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, υπάρχει μια φράση που με συγκλονίζει, «Χαίρε σιγής δεομένων πίστις…». Χαίρε Παναγία μου, εσύ που ακούς τις προσευχές εκείνων που σιωπούν. Εκείνων των ραγισμένων που δεν έχουν λόγια να σου πουν αλλά εσύ ακούς τις κραυγές τους.
Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..
Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό. Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου. Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.
Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.
Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη. Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο. Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής...
Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες. Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».
Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.
Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία. Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.
Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει. Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…
π.Λίβυος Παπαδόπουλος
ΥΠΑΠΑΝΤΗ
Πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς το μέλλον; Να πιστεύεις και να ελπίζεις στο καλύτερο που δεν ήρθε ακόμη αλλά όμως έρχεται. Να μην αφήνεις το παρελθόν να σε καταπίνει, αλλά να λες «με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά. Τίποτε δεν τελείωσε στο χθες όλα αρχίζουν και πάλι αύριο…». Με αυτό τον τρόπο έζησε ο σπουδαίος προφήτης της εκκλησίας Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, κοιτώντας το μέλλον του Θεού. Περιμένοντας το αύριο που δεν ήρθε ακόμη.
Η χριστιανική εκκλησία από τις απαρχές της παρουσίας της, υπήρξε ως μια εσχατολογική κοινότητα. Τα μέλη της ζούσαν έντονα την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού. Τελούσαν την Θεία Ευχαριστία προγευόμενοι την δόξα του Θεού. Αργότερα όταν επι Μ. Κωσταντίνου ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ατόνησε η εσχατολογική πίστη στα μέλη της εκκλησίας. Τα προνόμια, η παύση των διωγμών κ.α. πολλά, οδήγησαν σε μια θρησκειοποίηση και εκκοσμίκευση, δηλαδή σε μια εξυπηρέτηση περισσότερο θρησκευτικών αναγκών και όχι εκκλησιαστικής πραγμάτωσης. Όμως ποτέ δεν χάθηκε από τον πυρήνα της λατρείας και ιδιαιτέρως της Θ. Λειτουργίας το βίωμα ότι η ταυτότητα της εκκλησίας λαμβάνεται από τα έσχατα και όχι η ιστορία. Δηλαδή ότι η αποστολή της εκκλησίας μέσα στον κόσμο είναι να φανερώνει και να εικονίζει την Βασιλεία του Θεού που είναι ήδη εδώ αλλά όχι ακόμη.
Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας τέτοιος εσχατολογικός άνθρωπος, ένας προφήτης που κοιτούσε αυτό που έρχεται δίχως να χάνεται σε εκείνο που έφυγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα», και με αυτόν τον τρόπο εξιδανικεύουν το παρελθόν ή βυθίζονται στις ενοχές του. Ενοχές γι’ αυτά που έκανα ή για εκείνα που δεν έπραξαν. Η εκκλησία όμως, μας λέει ότι δεν είμαστε το παρελθόν μας, αλλά το μέλλον μας. Είμαστε αυτό που θα γίνουμε και όχι αυτό που είμασταν ή είμαστε.
Ο προφήτης Συμεών είχε κάνει ένα τάμα στο Θεό. Τι είχε ζητήσει; Αυτό που σπάνια έως ποτέ δεν ζητάει ένα σύγχρονος πιστός, να δει τον μεσσία, το Υιό του Θεού, και έπειτα ας πεθάνει. Τα τάματα των ανθρώπων κατά πλειοψηφία αφορούν υλικά πράγματα, τακτοποιήσεις και αποκαταστάσεις. Ο Άγιος Συμεών όμως ζητάει από τον Θεό να μην πεθάνει μέχρι να δει και κρατήσει στα χέρια του τον Χριστό.
Αυτή ας γίνει κι η δική μας καθημερινή προσευχή , να μην επιτρέψει ο Θεός να φύγουμε από την ζωή αυτή εάν δεν γνωρίσουμε τον Χριστό. Εάν δεν μετανοήσουμε κι εάν δεν γευτούμε εμπειρικά και βιωματικά την γλυκιά Του παρουσία. Διότι προφανώς είναι άλλο πράγμα να μιλάς για τον Θεό κι άλλο να έχεις γευτεί την κοινωνία μαζί Του. Ο Προφήτης Συμεών όταν συνάντησε τον Χριστό και τον κράτησε στην αγκαλιά είπε προς τον Θεό, «νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα…». Πλέον μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε συναντήσει την ζωή.
Αναδημοσίευση από https://plibyos.blogspot.com/2021/02/blog-post.html
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ
Παραβολή Τελώνη και Φαρισσαίου
«Σήμερα, με το άνοιγμα του Τριωδίου, η Εκκλησία μας καλεί να ξεκινήσουμε τον πνευματικό δρόμο της μετανοίας. Μέσα από την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισσαίου, ο Κύριος μας δείχνει το μυστικό της αληθινής σχέσης με τον Θεό.
Ο Φαρισσαίος υπερηφανεύεται για όσα έκανε· ο Τελώνης, με ταπεινή καρδιά και συντριμμένο πνεύμα, απλώς ζητά έλεος.
Ο Χριστός μας διδάσκει ότι εκείνος που «ταπεινοῦται σωθήσεται», ότι η πραγματική σωτηρία, η πραγματική κοινωνία με τον Θεό, δεν βρίσκεται στο να καυχιόμαστε για τις δικές μας πράξεις, αλλά στο να συνθλίβουμε τον εγωισμό μας και να ζητούμε τη χάρη Του με ταπεινότητα και ειλικρίνεια.
Καθώς εισερχόμαστε στο Τριώδιο, ας έχουμε στην καρδιά μας αυτή την εικόνα: δεν είμαστε τέλειοι· είμαστε προσκυνητές στην πορεία προς τον Χριστό, και μόνο η ταπείνωση ανοίγει την πόρτα στην αληθινή μεταμόρφωση.
Όπως ο τελώνης είπε στον Θεό, ας μπορέσουμε και εμείς να ψιθυρίσουμε την ειλικρινή προσευχή:
«Θεέ μου, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.»
Μέσα από αυτό το βίντεο, ας δούμε πώς η παραβολή γίνεται καθρέφτης για την καρδιά μας και αφετηρία για έναν δρόμο ζωής που οδηγεί στην άφεση, στην ειρήνη και στην ύψωση του πνεύματος.»
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)