ΥΠΑΠΑΝΤΗ

Πατήρ Αθανάσιος Μυτηλιναίος

 

Ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927–2006) ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ορθόδοξους θεολόγους και ιεροκήρυκες στην Ελλάδα. 

Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία (1927) και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε ως ιερέας και ιεροκήρυκας στη Λάρισα, με έντονη ποιμαντική και κατηχητική δράση. Γιατί θεωρείται σπουδαίος ;

• Εξαιρετικός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής 
• Έκανε αναλυτικές σειρές ομιλιών (κυρίως ραδιοφωνικών) πάνω στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. 
•  Καθαρός και παιδαγωγικός λόγος 
• Μιλούσε απλά, αλλά με θεολογικό βάθος, ώστε να καταλαβαίνουν και απλοί πιστοί και μορφωμένοι. 
• Υπερασπιστής της Ορθόδοξης πίστης
• Αντιμετώπισε αιρέσεις, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και θρησκευτικό συγκρητισμό με τεκμηριωμένο λόγο. Πλούσιο συγγραφικό έργο .Έγραψε δεκάδες βιβλία και φυλλάδια (ερμηνείες, δογματικά, ποιμαντικά). Ενδεικτικά έργα Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης Ερμηνεία Καινής Διαθήκης Αποκάλυψις Ιωάννου (ερμηνευτική σειρά)
•  Δογματικά θέματα Ποιμαντικά κείμενα 

 Ακόμη και μετά τον θάνατό του (2006),: οι ομιλίες του μεταδίδονται στο διαδίκτυο, τα βιβλία του κυκλοφορούν ευρέως ,θεωρείται διδάσκαλος πίστεως και ήθους.

METANOIA

ΤΑΒΟΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Taboo – Αρχαία Ελληνική Θρησκεία 

Το κλασικό παιχνίδι λέξεων αποκτά… θεϊκή μορφή! 

Δημιούργησα ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι τύπου Taboo με θέμα την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, ώστε οι μαθητές να προσεγγίσουν τους θεούς, τα σύμβολα και τις βασικές έννοιες του αρχαίου κόσμου μέσα από παιχνίδι, γέλιο και συνεργασία. Οι παίκτες προσπαθούν να περιγράψουν θεούς και έννοιες (Δίας, Απόλλων, Άρτεμη, Δωδεκάθεο, βωμός κ.ά.) χωρίς να χρησιμοποιούν τις απαγορευμένες λέξεις, καλλιεργώντας: λεξιλόγιο. ιστορική κατανόηση,συνεργασία,προφορικό λόγο, γρήγορη σκέψη. Το παιχνίδι μπορεί να χρησιμοποιηθεί: στην τάξη,σε επανάληψη ύλης,σε σταθμούς μάθησης. Έτσι η μάθηση γίνεται εμπειρία και η μυθολογία… παιχνίδι! 

 Η ιστορία του παιχνιδιού Taboo

 Το παιχνίδι Taboo δημιουργήθηκε το 1989 από τον Αμερικανό σχεδιαστή παιχνιδιών Brian Hersch και κυκλοφόρησε από την εταιρεία Parker Brothers (που αργότερα ανήκε στη Hasbro). Η βασική ιδέα του παιχνιδιού ήταν απλή αλλά ευφυής:να περιγράφεις μια λέξη χωρίς να χρησιμοποιείς συγκεκριμένες «απαγορευμένες» λέξεις, μέσα σε περιορισμένο χρόνο. Αυτό έκανε το Taboo γρήγορο, διασκεδαστικο, ιδανικό για παρέες. Το παιχνίδι γνώρισε μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Με τα χρόνια απέκτησε: 

 • διαφορετικές εκδόσεις 

• θεματικές παραλλαγές 

• εκπαιδευτικές προσαρμογές 

Σήμερα, το Taboo θεωρείται: παιχνίδι γλωσσικής ευφυΐας,παιχνίδι συνεργασίας εργαλείο μάθησης. 

Η φιλοσοφία του ταιριάζει απόλυτα με τη σύγχρονη παιδαγωγική:μαθαίνω παίζοντας.

 

ΤΡΙΩΔΙΟ

 

Η εικόνα παρουσιάζει συμβολικά την πορεία του ανθρώπου από την πνευματική πτώση προς την Ανάσταση του Χριστού. 

Κάθε σκαλοπάτι αντιστοιχεί σε μία Κυριακή του Τριωδίου και της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και εκφράζει ένα στάδιο μετάνοιας, αγώνα και πνευματικής ανόδου. 

 Η αρχή γίνεται με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, που μας διδάσκει την ταπείνωση, και συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου, που μας θυμίζει το άπειρο έλεος του Θεού και την επιστροφή του ανθρώπου κοντά Του. 

Η Κυριακή των Απόκρεω και της Τυρινής μας προετοιμάζουν για τη νηστεία και την πνευματική προσπάθεια, ενώ η Κυριακή της Ορθοδοξίας τονίζει τη νίκη της αληθινής πίστης. 

 Ακολουθούν οι Κυριακές του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, της Σταυροπροσκυνήσεως και του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, που υπογραμμίζουν τη σημασία της προσευχής, του Σταυρού και της πνευματικής άσκησης. 

Η Κυριακή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας προβάλλει το παράδειγμα της βαθιάς μετάνοιας, ενώ η Κυριακή των Βαΐων μάς εισάγει στα γεγονότα του Πάθους του Χριστού. Στην κορυφή της σκάλας βρίσκεται η Ανάσταση του Χριστού, που αποτελεί τον τελικό σκοπό της πορείας: τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο και την ελπίδα της σωτηρίας για κάθε άνθρωπο.

 Η εικόνα αυτή μας υπενθυμίζει ότι η πνευματική ζωή είναι μια συνεχής ανάβαση, με κόπο, πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό, μέχρι να φτάσουμε στο φως της Ανάστασης.

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

 

Πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς το μέλλον; Να πιστεύεις και να ελπίζεις στο καλύτερο που δεν ήρθε ακόμη αλλά όμως έρχεται. Να μην αφήνεις το παρελθόν να σε καταπίνει, αλλά να λες «με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά. Τίποτε δεν τελείωσε στο χθες όλα αρχίζουν και πάλι αύριο…». Με αυτό τον τρόπο έζησε ο σπουδαίος προφήτης της εκκλησίας Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, κοιτώντας το μέλλον του Θεού. Περιμένοντας το αύριο που δεν ήρθε ακόμη. 

 

Η χριστιανική εκκλησία από τις απαρχές της παρουσίας της, υπήρξε ως μια εσχατολογική κοινότητα. Τα μέλη της ζούσαν έντονα την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού. Τελούσαν την Θεία Ευχαριστία προγευόμενοι την δόξα του Θεού. Αργότερα όταν επι Μ. Κωσταντίνου ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ατόνησε η εσχατολογική πίστη στα μέλη της εκκλησίας. Τα προνόμια, η παύση των διωγμών κ.α. πολλά, οδήγησαν σε μια θρησκειοποίηση και εκκοσμίκευση, δηλαδή σε μια εξυπηρέτηση περισσότερο θρησκευτικών αναγκών και όχι εκκλησιαστικής πραγμάτωσης. Όμως ποτέ δεν χάθηκε από τον πυρήνα της λατρείας και ιδιαιτέρως της Θ. Λειτουργίας το βίωμα ότι η ταυτότητα της εκκλησίας λαμβάνεται από τα έσχατα και όχι η ιστορία. Δηλαδή ότι η αποστολή της εκκλησίας μέσα στον κόσμο είναι να φανερώνει και να εικονίζει την Βασιλεία του Θεού που είναι ήδη εδώ αλλά όχι ακόμη. 

 

Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας τέτοιος εσχατολογικός άνθρωπος, ένας προφήτης που κοιτούσε αυτό που έρχεται δίχως να χάνεται σε εκείνο που έφυγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα», και με αυτόν τον τρόπο εξιδανικεύουν το παρελθόν ή βυθίζονται στις ενοχές του. Ενοχές γι’ αυτά που έκανα ή για εκείνα που δεν έπραξαν. Η εκκλησία όμως, μας λέει ότι δεν είμαστε το παρελθόν μας, αλλά το μέλλον μας. Είμαστε αυτό που θα γίνουμε και όχι αυτό που είμασταν ή είμαστε. 

 

Ο προφήτης Συμεών είχε κάνει ένα τάμα στο Θεό. Τι είχε ζητήσει; Αυτό που σπάνια έως ποτέ δεν ζητάει ένα σύγχρονος πιστός, να δει τον μεσσία, το Υιό του Θεού, και έπειτα ας πεθάνει. Τα τάματα των ανθρώπων κατά πλειοψηφία αφορούν υλικά πράγματα, τακτοποιήσεις και αποκαταστάσεις. Ο Άγιος Συμεών όμως ζητάει από τον Θεό να μην πεθάνει μέχρι να δει και κρατήσει στα χέρια του τον Χριστό. 

 

Αυτή ας γίνει κι η δική μας καθημερινή προσευχή , να μην επιτρέψει ο Θεός να φύγουμε από την ζωή αυτή εάν δεν γνωρίσουμε τον Χριστό. Εάν δεν μετανοήσουμε κι εάν δεν γευτούμε εμπειρικά και βιωματικά την γλυκιά Του παρουσία. Διότι προφανώς είναι άλλο πράγμα να μιλάς για τον Θεό κι άλλο να έχεις γευτεί την κοινωνία μαζί Του. Ο Προφήτης Συμεών όταν συνάντησε τον Χριστό και τον κράτησε στην αγκαλιά είπε προς τον Θεό, «νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα…». Πλέον μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε συναντήσει την ζωή.

 

Αναδημοσίευση από https://plibyos.blogspot.com/2021/02/blog-post.html

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ

Παραβολή Τελώνη και Φαρισσαίου 

 «Σήμερα, με το άνοιγμα του Τριωδίου, η Εκκλησία μας καλεί να ξεκινήσουμε τον πνευματικό δρόμο της μετανοίας. Μέσα από την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισσαίου, ο Κύριος μας δείχνει το μυστικό της αληθινής σχέσης με τον Θεό. 

 Ο Φαρισσαίος υπερηφανεύεται για όσα έκανε· ο Τελώνης, με ταπεινή καρδιά και συντριμμένο πνεύμα, απλώς ζητά έλεος. 

Ο Χριστός μας διδάσκει ότι εκείνος που «ταπεινοῦται σωθήσεται», ότι η πραγματική σωτηρία, η πραγματική κοινωνία με τον Θεό, δεν βρίσκεται στο να καυχιόμαστε για τις δικές μας πράξεις, αλλά στο να συνθλίβουμε τον εγωισμό μας και να ζητούμε τη χάρη Του με ταπεινότητα και ειλικρίνεια. 

 Καθώς εισερχόμαστε στο Τριώδιο, ας έχουμε στην καρδιά μας αυτή την εικόνα: δεν είμαστε τέλειοι· είμαστε προσκυνητές στην πορεία προς τον Χριστό, και μόνο η ταπείνωση ανοίγει την πόρτα στην αληθινή μεταμόρφωση.

 Όπως ο τελώνης είπε στον Θεό, ας μπορέσουμε και εμείς να ψιθυρίσουμε την ειλικρινή προσευχή: «Θεέ μου, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.» 

 Μέσα από αυτό το βίντεο, ας δούμε πώς η παραβολή γίνεται καθρέφτης για την καρδιά μας και αφετηρία για έναν δρόμο ζωής που οδηγεί στην άφεση, στην ειρήνη και στην ύψωση του πνεύματος.»

 

Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Η Κυρά Σαρακοστή 

 Η Κυρά Σαρακοστή αποτελεί παραδοσιακό λαϊκό έθιμο του ελληνικού χώρου, που συνδέεται με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως παιδαγωγικό μέσο για τα παιδιά, ώστε να μετρούν τον χρόνο μέχρι το Πάσχα. 

Το έθιμο διαμορφώθηκε σε αγροτικές και νησιωτικές κοινωνίες, όπου δεν υπήρχαν ημερολόγια ή ρολόγια. Η Κυρά Σαρακοστή λειτουργούσε ως λαϊκό “ημερολόγιο” της Σαρακοστής. Φτιαχνόταν: από ζυμάρι (αλεύρι, νερό, αλάτι – χωρίς λάδι, λόγω νηστείας), ή από χαρτί / ύφασμα. Κρεμιόταν στον τοίχο ή κοντά στο εικονοστάσι. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα από τα επτά πόδια, μέχρι να φτάσουν στο Πάσχα. Συνδεόταν με τη νηστεία, την εγκράτεια και τη σιωπή. Συχνά στο τελευταίο πόδι έκρυβαν ένα σταυρό ή ένα ξερό σύκο, που συμβόλιζε τη χαρά της Ανάστασης. 

Η μορφή της Κυράς Σαρακοστής δεν είναι τυχαία. Κάθε στοιχείο της έχει θεολογικό νόημα: 

 1. Δεν έχει στόμα.Συμβολίζει: τη νηστεία από τις τροφές, αλλά και τη νηστεία από τα λόγια (εγκράτεια, αποφυγή κακίας και καταλαλιάς). 

 2. Έχει σταυρωμένα χέρια .Συμβολίζει: την προσευχή, τη στάση ταπείνωσης και προσμονής. 

 3. Έχει 7 πόδια.Συμβολίζουν: τις 7 εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την πορεία προς το Πάθος και την Ανάσταση. 

 4. Είναι γυναίκα (κυρά) .Συμβολίζει: την Εκκλησία που πορεύεται μέσα στον χρόνο, αλλά και την πνευματική μητέρα που καθοδηγεί τα παιδιά στη νηστεία και την προσευχή. 

Εκφράζει την έννοια της πνευματικής άσκησης, τη μετάβαση από την καθημερινότητα στην προετοιμασία για την Ανάσταση, ότι ο χρόνος της Σαρακοστής είναι χρόνος αγώνα, χρόνος μετάνοιας ,χρόνος προσμονής .

Το κόψιμο των ποδιών δείχνει ότι:  η πνευματική πορεία γίνεται βήμα-βήμα.