Άγιος Λουκάς ο ιατρός

 Ο Άγιος Λουκάς γεννήθηκε το 1877 στο Κερτς της Κριμαίας. Παντρεύτηκε και απέκτησε τέσσερα παιδιά, έχασε όμως τη σύζυγό του από φυματίωση και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Σε όλη του τη ζωή ήταν από λίγο έως εξαιρετικά φτωχός, καθώς είτε ο μισθός του ήταν μικρός είτε βρισκόταν στη φυλακή είτε, όταν του πρόσφεραν χρήματα για κάποια θεραπεία, υποδείκνυε άλλα πρόσωπα και ζητούσε τα χρήματα να δοθούν απευθείας σε αυτά. 

Ο άγιος Λουκάς ως ιατρός δημοσίευσε σαράντα επιστημονικά έργα. Το 1920 εξελέγη καθηγητής της ανατομίας και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης και με τη δική του μέθοδο τοπικής αναισθησίας έκανε εγχειρήσεις με μεγάλη επιτυχία. Στο επαρχιακό νοσοκομείο του χωριού Ρομάνοφκα, όπου εργαζόταν, οι γιατροί δέχονταν 25­30 ασθενείς την ώρα, οι χώροι ήταν μικροί και αποπνικτικοί, ώστε πολλοί λιποθυμούσαν, και στο ίδιο δωμάτιο τρεις γιατροί δέχονταν ταυτόχρονα τρεις διαφορετικούς ασθενείς. 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Βαλεντίν (όπως ήταν το κατά κόσμον όνομά του) εργαζόταν εντατικά στα εξωτερικά ιατρεία και περιόδευε στα χωριά, αναλαμβάνοντας και το χειρουργικό τμήμα. Μέσα σ’ ένα χρόνο έκανε 300 χειρουργικές επεμβάσεις. Ο άγιος Λουκάς ήταν πάντοτε πιστός Χριστιανός. Στο χειρουργείο είχε πάντα την εικόνα της Παναγίας, μπροστά στην οποία προσευχόταν για λίγα λεπτά πριν από κάθε επέμβαση. Το 1921 χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα επίσκοπος Τασκένδης. Από τότε συνδύαζε ποιμαντικά και ιερατικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίατρος του Γενικού Νοσοκομείου Τασκένδης, χειρουργούσε καθημερινά και παρέδιδε μαθήματα στην Ιατρική Σχολή, πάντα με το ράσο και το σταυρό του. 

Από το 1922 και μέχρι την τελευταία του πνοή, γνώρισε συλλήψεις, βασανιστήρια και εξορίες από το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά έντεκα χρόνια. Το 1947 τού απαγορεύθηκε να μιλά στους φοιτητές, σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια και τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλο. Καθώς όμως εκείνος ενδιαφερόταν για τον ανθρώπινο πόνο, έβγαλε ανακοίνωση ότι «δέχεται καθημερινά, εκτός Κυριακών και εορτών, κάθε άνθρωπο που θέλει τη βοήθειά του», με αποτέλεσμα να καταφθάνουν στο διαμέρισμά του καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι απ’ όλη την Κριμαία. 

Οι ταλαιπωρίες ουσιαστικά κατέστρεψαν την υγεία του και τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής του ήταν τυφλός. Ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς φέρεται από τους πιστούς να εμφάνισε πολλά πνευματικά χαρίσματα όσο ακόμα ζούσε. Κοιμήθηκε στις 11 Ιουνίου του 1961. Οι αρχές απαγόρευσαν την εκφορά του νεκρού από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, πράγμα που προκάλεσε τη λαϊκή αγανάκτηση ακόμα και των αλλόδοξων. Τελικά οι αρχές αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, η εκφορά έγινε στην κεντρική λεωφόρο της Συμφερούπολης και διήρκεσε τρεισήμισι ώρες. Τη νεκρική πομπή ακολούθησε πλήθος κόσμου, η κυκλοφορία σταμάτησε, ενώ τα μπαλκόνια, οι ταράτσες και τα δέντρα ακόμα, ήταν γεμάτα ανθρώπους. Τον Νοέμβριο του 1995 ανακηρύχτηκε άγιος με απόφαση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Ιουνίου. 

Πηγή: https://el.orthodoxwiki.org

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ ΡΩΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

 

Η αφοπλιστική απάντηση του Αγίου Λουκά όταν τον ρώτησαν αν έχει δει τον Θεό

 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

 Η βασιλεία του Θεού μοιάζει μ’ έναν άνθρωπο ο οποίος, φεύγοντας για ταξίδι, κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύτηκε τα υπάρχοντά του. Σ’ άλλον έδωσε πέντε τάλαντα, σ’ άλλον δύο, σ’ άλλον ένα, στον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του, κι έφυγε αμέσως για το ταξίδι. Αυτός που έλαβε τα πέντε τάλαντα πήγε, τα εκμεταλλεύτηκε και κέρδισε άλλα πέντε. Κι εκείνος που έλαβε τα δύο τάλαντα κέρδισε επίσης άλλα δύο. Εκείνος όμως που έλαβε το ένα τάλαντο πήγε κι έσκαψε στη γη και έκρυψε τα χρήματα του κυρίου του. 

Ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, γύρισε ο κύριος εκείνων των δούλων και έκανε λογαριασμό μαζί τους. Παρουσιάστηκε τότε εκείνος που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα και του έφερε άλλα πέντε λέγοντας: «Κύριε, μου εμπιστεύτηκες πέντε τάλαντα∙ κοίτα, κέρδισα με αυτά άλλα πέντε». Του είπε ο κύριός του: «Εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος σε μικρές υποθέσεις, γι’ αυτό θα σου εμπιστευτώ μεγαλύτερες. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου». Παρουσιάστηκε κι ο άλλος με τα δύο τάλαντα και είπε: «Κύριε, μου εμπιστεύτηκες δύο τάλαντα∙ κοίτα, κέρδισα άλλα δύο. Του είπε ο κύριος του: «εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος σε μικρές υποθέσεις, γι’ αυτό θα σου εμπιστευτώ μεγαλύτερες. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου». 

Παρουσιάστηκε κι εκείνος που είχε λάβει το ένα τάλαντο και είπε: «Κύριε, ήξερα πως είσαι σκληρός άνθρωπος. Θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και συνάζεις καρπούς εκεί που δε φύτεψες. Γι’ αυτό φοβήθηκα και πήγα και έκρυψα το τάλαντό σου στη γη. Να τα λεφτά σου. Και του αποκρίθηκε ο κύριός του: «Δούλε κακέ και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω όπου δεν έσπειρα, και συνάζω καρπούς απ’ όπου δε φύτεψα! Τότε έπρεπε να βάλεις τα χρήματά μου στην τράπεζα κι εγώ, όταν θα γυρνούσα πίσω, θα τα έπαιρνα με τόκο. Πάρτε του, λοιπόν, το τάλαντο και δώστε το σ’ αυτόν που είχε τα δέκα τάλαντα. Γιατί σε καθέναν που έχει, θα του δοθεί με το παραπάνω και θα ’χει περίσσευμα∙ ενώ απ’ όποιον δεν έχει, θα του πάρουν και τα λίγα που έχει».

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ

 Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας. […] Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. […] Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο∙ όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σας το λέγω. […] Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή.

Ζωή χωρίς τον Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Ο Χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. […] Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτ’ άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει ο Χριστός. […] Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. […] Η ψυχή του Χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. […] Όποιος θέλει να γίνει Χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάεις. Ν’ αγαπάεις και να πονάεις. Να πονάεις γι’ αυτόν που αγαπάεις. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. 

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι. (Χανιά: Ιερά Μονή Χρυσοπηγής: 5 2004), σσ. 217­238

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Το «Ανθολόγιο Πατερικών Κειμένων», σχολικό – θεολογικό εγχειρίδιο για τις τρεις τάξεις του Λυκείου, που περιλαμβάνει αποσπάσματα έργων Πατέρων της Εκκλησίας (όπως Ιωάννης Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Μέγας Βασίλειος κ.ά.), σε πρωτότυπο και σε νεοελληνική απόδοση. Σκοπός του είναι να παρουσιάσει βασικές θεολογικές ιδέες της Εκκλησίας μέσα από αυθεντικά κείμενα: θέματα όπως η αγάπη, η μετάνοια, η πίστη, το μαρτύριο, η Εκκλησία, η σωτηρία και η χριστιανική ζωή. Εκδόθηκε το 1982 (14η έκδοση).

 

📥 Κατέβασε το PDF

Η ΓΕΦΥΡΑ (MOST 2003) Greek subs

Η ταινία μικρού μήκους Η Γέφυρα (Most) (2003) αφηγείται την τραγική ιστορία ενός πατέρα-φύλακα σιδηροδρομικής γέφυρας, ο οποίος βρίσκεται μπροστά στο ακραίο δίλημμα να σώσει τον γιο του που έχει παγιδευτεί στον μηχανισμό ή να επιτρέψει στο τρένο με τους επιβάτες να περάσει, θυσιάζοντάς τον· τελικά επιλέγει τη σωτηρία των πολλών με τίμημα τη ζωή του παιδιού του. Το θεολογικό νόημα της ταινίας λειτουργεί ως σύγχρονη παραβολή της χριστιανικής πίστης, όπου ο πατέρας συμβολίζει τον Θεό Πατέρα, ο γιος τον Ιησού Χριστό και οι επιβάτες την ανθρωπότητα, αναδεικνύοντας την ιδέα ότι η σωτηρία των ανθρώπων προϋποθέτει μια θυσία αγάπης που πονά και κοστίζει. Παράλληλα, η αδιαφορία των επιβατών μετά τη διάσωσή τους υπογραμμίζει τη στάση πολλών ανθρώπων που ζουν χωρίς επίγνωση της θυσίας που έγινε για χάρη τους, προσδίδοντας στην ταινία έντονο υπαρξιακό και θεολογικό βάθος γύρω από την έννοια της αγάπης, της ευθύνης και της σωτηρίας.

 

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

Πατήρ Αθανάσιος Μυτηλιναίος

 

Ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927–2006) ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ορθόδοξους θεολόγους και ιεροκήρυκες στην Ελλάδα. 

Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία (1927) και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε ως ιερέας και ιεροκήρυκας στη Λάρισα, με έντονη ποιμαντική και κατηχητική δράση. Γιατί θεωρείται σπουδαίος ;

• Εξαιρετικός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής 
• Έκανε αναλυτικές σειρές ομιλιών (κυρίως ραδιοφωνικών) πάνω στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. 
•  Καθαρός και παιδαγωγικός λόγος 
• Μιλούσε απλά, αλλά με θεολογικό βάθος, ώστε να καταλαβαίνουν και απλοί πιστοί και μορφωμένοι. 
• Υπερασπιστής της Ορθόδοξης πίστης
• Αντιμετώπισε αιρέσεις, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και θρησκευτικό συγκρητισμό με τεκμηριωμένο λόγο. Πλούσιο συγγραφικό έργο .Έγραψε δεκάδες βιβλία και φυλλάδια (ερμηνείες, δογματικά, ποιμαντικά). Ενδεικτικά έργα Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης Ερμηνεία Καινής Διαθήκης Αποκάλυψις Ιωάννου (ερμηνευτική σειρά)
•  Δογματικά θέματα Ποιμαντικά κείμενα 

 Ακόμη και μετά τον θάνατό του (2006),: οι ομιλίες του μεταδίδονται στο διαδίκτυο, τα βιβλία του κυκλοφορούν ευρέως ,θεωρείται διδάσκαλος πίστεως και ήθους.

METANOIA