Η θεραπεία του παραλύτου της Καπερναούμ

 «Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες»: Η θεραπεία του παραλύτου της Καπερναούμ (Μκ 2, 1­12) 

 «Ύστερα από μερικές μέρες μπήκε πάλι ο Ιησούς στην Καπερναούμ και διαδόθηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ώστε δεν υπήρχε χώρος ούτε κι έξω από την πόρτα∙ και τους κήρυττε το μήνυμά του. Έρχονται τότε μερικοί προς αυτόν, φέρνοντας έναν παράλυτο, που τον βάσταζαν τέσσερα άτομα. Κι επειδή δεν μπορούσαν να τον φέρουν κοντά στον Ιησού εξαιτίας του πλήθους, έβγαλαν τη στέγη πάνω από ’κει που ήταν ο Ιησούς, έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν το κρεβάτι, πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. Όταν είδε ο Ιησούς την πίστη τους, είπε στον παράλυτο: "Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες". Κάθονταν όμως εκεί μερικοί γραμματείς και συλλογίζονταν μέσα τους: "Μα πώς μιλάει αυτός έτσι, προσβάλλοντας τον Θεό; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες; Μόνον ένας, ο Θεός". Αμέσως κατάλαβε ο Ιησούς ότι αυτά σκέφτονται και τους λέει: "Γιατί κάνετε αυτές τις σκέψεις στο μυαλό σας; Τι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες ή να του πω, Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; Για να μάθετε λοιπόν ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει την εξουσία να συγχωρεί πάνω στη γη αμαρτίες" – λέει στον παράλυτο: "Σ’ εσένα το λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου". Εκείνος σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και μπροστά σ’ όλους βγήκε έξω, έτσι που όλοι θαύμαζαν και δόξαζαν τον Θεό: "Τέτοια πράγματα", έλεγαν, "ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουμε δει"». 

 H θεραπεία του παραλυτικού (3d animation)

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ

 Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και στα όνειρα. «Ρηγούλα» τ’ όνομά της, που πα’ να πει βασιλοπούλα. Παλάτι της, το αρχοντικό των Μπενιζέλων. Νανούρισμα να κοιμηθεί το καλότυχο, ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς». Έτσι θα μπορούσε ν’ αρχίσει κανείς ν’ ανιστορεί τον βίο της Αγίας Φιλοθέης, της Κυράς. Οι χρόνοι που γεννήθηκε η Ρηγούλα ήταν οι χρόνοι που «όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Ήτανε τότες οι χρονιές που «σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα». Ήτανε τότες που ο Σταυρός πολεμούσε με τα μισοφέγγαρα. Μεγάλο το έχει του γονιού κι η μόνη κληρονόμος η Ρηγούλα. Πρέπει, λοιπόν, ανάλογα στο γένος και στα πλούτη της, να μορφωθεί η μοναχοκόρη των Μπενιζέληδων. 

Και μεγαλώνει, βασιλοπούλα ίδια, η Ρηγούλα και φτάνει τη στιγμή που οι γονείς όλου του κόσμου ονειρεύονται να παντρευτεί! Κακοπαντρεύεται όμως η μοσχοθυγατέρα και στον τρίτο χρόνο πεθαίνει ο άνδρας της. Μα κι οι γονείς της πέθαναν κι αυτοί και μένει έτσι ολομόναχη στον κόσμο. Τη θλίψη της, την πίκρα της, όμως, η Ρηγούλα, την κάνει κινητήρια δύναμη. Η πίστη της νερό φουσκωμένο, μπόλικο, τρέχει και πριν φανεί ένας Κοσμάς Αιτωλός, πριν έρθει ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Μηνιάτης, πρώτη αυτή πιάνει το ασύλληπτο πως, όποιος χαθεί για την Ορθοδοξία, πρέπει να θεωρηθεί χαμένος και για το Γένος. Πετάει μ’ απόφαση τα ρούχα της Αθηναίας κυράς η Μπενιζέλου, μαζί πετάει και τ’ όνομά της, το Ρηγούλα. Φορεί τα ρούχα της καλογριάς, φορεί κι ένα καινούργιο όνομα: Φιλοθέη η Αθηναία. Και η μεγάλη περιουσία των Μπενιζέλων χρησιμοποιείται για να χτιστεί ο Παρθενώνας της Φιλοθέης. 

Στην αρχή έχει πλάι της τις υπηρέτριες του πατρικού της, τις μαθαίνει τέχνη και γράμματα. Σιγά σιγά στην καρδιά της τουρκοκρατημένης Αθήνας δημιουργείται μια Πρόνοια, που όμοιά της και πλάι της μονάχα η Βασιλειάδα μπορεί να σταθεί. Διακόσιες κοπέλες, από τα πρώτα σπίτια της Αθήνας, αφήνουν μισοτελειωμένα τα προικόπανα κι έρχονται πλάι στην «Κυρά». Γιατί, «Κυρά» ονομάζουν οι Αθηναίοι την καλογριά τους. Φτιάχνει το πρώτο γηροκομείο της Αθήνας πλάι στο μοναστήρι κι ανάβει έτσι το πρώτο φως μες στην 37 ii. Αγία Φιλοθέη Αγία Φιλοθέη Αθήνα. Για τα παιδιά πάλι που θα κρατήσουν όλο το βάρος του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, άλλο κτήριο να μάθουν τέχνη, γράμματα, να μάθουν πως είναι Χριστιανοί κι Έλληνες. 

Και μόλις μπαίνουν σε αυλάκι αυτά, σηκώνει τα μανίκια η Φιλοθέη και φτιάχνει Νοσοκομείο, μα και ξενοδοχείο με την παλιά, την πρώτη έννοια της λέξης. Για τους ξένους, τους γυρολόγους που, καθώς γύριζαν στον τόπο τους, λέγαν πως κάτι καινούργιο γίνεται στην Αθήνα. Κι ο οδοιπόρος που πορευότανε κάτω από το λιοπύρι της Αττικής και ξεραίνονταν τα σωθικά του από τη δίψα, έβρισκε πηγή να δροσιστεί απ’ το πηγάδι που άνοιξε η Κυρά έξω από την Αθήνα, το «Ψυχικό». Την Κυρά την ξέρουν πια οι Έλληνες, μα και οι Τούρκοι που ψάχνουν να βρουν αφορμή να την τσακίσουν την καλογριά. Και βρήκαν την αιτία: Κάτι Ελληνοπούλες, που τις είχαν αρπάξει οι αλλόθρησκοι, θέλουν να σώσουν την πίστη τους. Προσπέφτουνε στην ηγουμένη. Τις κρύβει η Κυρά, μα πιάνεται απ’ τους Τούρκους που τη βασανίζουνε σκληρά: «την πίστη σου ή τη ζωή σου». Μα άρχοντες σεβαστοί μιλούν στους Τούρκους κι ημερεύουνε έτσι τ’ αγρίμια. Και λεύτερη η καλογριά, ξεκινάει να πάει απέναντι στη Τζια να ετοιμάσει και εκεί μοναστηράκι. Εστία αντίστασης στον κατακτητή και τον αλλόθρησκο. 

Βράδυ, παραμονή του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη ήτανε, συνάχτηκαν για ολονυχτία οι καλογριές και τότες ήτανε που σπάσανε τις πόρτες οι αντίχριστοι. Την πιάσανε, την χτύπησαν τόσο, όσες ήταν και οι καλοσύνες της, και πεθαμένη, πες, την παρατήσανε. Βοτάνια, γιατροσόφια τής βάζαν στις πληγές οι καλογριές, μα η βουλή του Θεού ήταν ν’ αναπαυτεί ο εργάτης Του. Στις 19 Φεβρουαρίου ξεκουράστηκε. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια ηλιογέννητη καλότυχη βασιλοπούλα, που ζούσε μέσα στα βελούδα, στα μετάξια και τα όνειρα. Και πούλησε 38 Η Αγία Φιλοθέη διδασκάλισσα των Ελληνίδων τα βελούδα, τα μετάξια και τα όνειρα. Και πούλησε τα βελούδα και τα μετάξια και τα ’κανε σπιτικό για τους κατατρεγμένους. Μια φορά κι έναν καιρό, μαζί μας επερπάτησε μια Γυναίκα, άξια Γυναίκα να την πεις, μαζί μας επερπάτησε η Οσία Φιλοθέη. 

Γαλάτεια Γρηγοριάδου­Σουρέλη, Μια φορά κι έναν καιρό μαζί μας επερπάτησε η Οσία Φιλοθέη

ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ΤΑΙΝΙΑ

 

Άγιος Λουκάς ο ιατρός

 Ο Άγιος Λουκάς γεννήθηκε το 1877 στο Κερτς της Κριμαίας. Παντρεύτηκε και απέκτησε τέσσερα παιδιά, έχασε όμως τη σύζυγό του από φυματίωση και δεν ξαναπαντρεύτηκε. Σε όλη του τη ζωή ήταν από λίγο έως εξαιρετικά φτωχός, καθώς είτε ο μισθός του ήταν μικρός είτε βρισκόταν στη φυλακή είτε, όταν του πρόσφεραν χρήματα για κάποια θεραπεία, υποδείκνυε άλλα πρόσωπα και ζητούσε τα χρήματα να δοθούν απευθείας σε αυτά. 

Ο άγιος Λουκάς ως ιατρός δημοσίευσε σαράντα επιστημονικά έργα. Το 1920 εξελέγη καθηγητής της ανατομίας και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης και με τη δική του μέθοδο τοπικής αναισθησίας έκανε εγχειρήσεις με μεγάλη επιτυχία. Στο επαρχιακό νοσοκομείο του χωριού Ρομάνοφκα, όπου εργαζόταν, οι γιατροί δέχονταν 25­30 ασθενείς την ώρα, οι χώροι ήταν μικροί και αποπνικτικοί, ώστε πολλοί λιποθυμούσαν, και στο ίδιο δωμάτιο τρεις γιατροί δέχονταν ταυτόχρονα τρεις διαφορετικούς ασθενείς. 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Βαλεντίν (όπως ήταν το κατά κόσμον όνομά του) εργαζόταν εντατικά στα εξωτερικά ιατρεία και περιόδευε στα χωριά, αναλαμβάνοντας και το χειρουργικό τμήμα. Μέσα σ’ ένα χρόνο έκανε 300 χειρουργικές επεμβάσεις. Ο άγιος Λουκάς ήταν πάντοτε πιστός Χριστιανός. Στο χειρουργείο είχε πάντα την εικόνα της Παναγίας, μπροστά στην οποία προσευχόταν για λίγα λεπτά πριν από κάθε επέμβαση. Το 1921 χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα επίσκοπος Τασκένδης. Από τότε συνδύαζε ποιμαντικά και ιερατικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίατρος του Γενικού Νοσοκομείου Τασκένδης, χειρουργούσε καθημερινά και παρέδιδε μαθήματα στην Ιατρική Σχολή, πάντα με το ράσο και το σταυρό του. 

Από το 1922 και μέχρι την τελευταία του πνοή, γνώρισε συλλήψεις, βασανιστήρια και εξορίες από το καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά έντεκα χρόνια. Το 1947 τού απαγορεύθηκε να μιλά στους φοιτητές, σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια και τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλο. Καθώς όμως εκείνος ενδιαφερόταν για τον ανθρώπινο πόνο, έβγαλε ανακοίνωση ότι «δέχεται καθημερινά, εκτός Κυριακών και εορτών, κάθε άνθρωπο που θέλει τη βοήθειά του», με αποτέλεσμα να καταφθάνουν στο διαμέρισμά του καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι απ’ όλη την Κριμαία. 

Οι ταλαιπωρίες ουσιαστικά κατέστρεψαν την υγεία του και τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής του ήταν τυφλός. Ο αρχιεπίσκοπος Λουκάς φέρεται από τους πιστούς να εμφάνισε πολλά πνευματικά χαρίσματα όσο ακόμα ζούσε. Κοιμήθηκε στις 11 Ιουνίου του 1961. Οι αρχές απαγόρευσαν την εκφορά του νεκρού από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, πράγμα που προκάλεσε τη λαϊκή αγανάκτηση ακόμα και των αλλόδοξων. Τελικά οι αρχές αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, η εκφορά έγινε στην κεντρική λεωφόρο της Συμφερούπολης και διήρκεσε τρεισήμισι ώρες. Τη νεκρική πομπή ακολούθησε πλήθος κόσμου, η κυκλοφορία σταμάτησε, ενώ τα μπαλκόνια, οι ταράτσες και τα δέντρα ακόμα, ήταν γεμάτα ανθρώπους. Τον Νοέμβριο του 1995 ανακηρύχτηκε άγιος με απόφαση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Ιουνίου. 

Πηγή: https://el.orthodoxwiki.org

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ ΡΩΣΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

 

Η αφοπλιστική απάντηση του Αγίου Λουκά όταν τον ρώτησαν αν έχει δει τον Θεό

 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

 Η βασιλεία του Θεού μοιάζει μ’ έναν άνθρωπο ο οποίος, φεύγοντας για ταξίδι, κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύτηκε τα υπάρχοντά του. Σ’ άλλον έδωσε πέντε τάλαντα, σ’ άλλον δύο, σ’ άλλον ένα, στον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του, κι έφυγε αμέσως για το ταξίδι. Αυτός που έλαβε τα πέντε τάλαντα πήγε, τα εκμεταλλεύτηκε και κέρδισε άλλα πέντε. Κι εκείνος που έλαβε τα δύο τάλαντα κέρδισε επίσης άλλα δύο. Εκείνος όμως που έλαβε το ένα τάλαντο πήγε κι έσκαψε στη γη και έκρυψε τα χρήματα του κυρίου του. 

Ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, γύρισε ο κύριος εκείνων των δούλων και έκανε λογαριασμό μαζί τους. Παρουσιάστηκε τότε εκείνος που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα και του έφερε άλλα πέντε λέγοντας: «Κύριε, μου εμπιστεύτηκες πέντε τάλαντα∙ κοίτα, κέρδισα με αυτά άλλα πέντε». Του είπε ο κύριός του: «Εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος σε μικρές υποθέσεις, γι’ αυτό θα σου εμπιστευτώ μεγαλύτερες. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου». Παρουσιάστηκε κι ο άλλος με τα δύο τάλαντα και είπε: «Κύριε, μου εμπιστεύτηκες δύο τάλαντα∙ κοίτα, κέρδισα άλλα δύο. Του είπε ο κύριος του: «εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος σε μικρές υποθέσεις, γι’ αυτό θα σου εμπιστευτώ μεγαλύτερες. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου». 

Παρουσιάστηκε κι εκείνος που είχε λάβει το ένα τάλαντο και είπε: «Κύριε, ήξερα πως είσαι σκληρός άνθρωπος. Θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και συνάζεις καρπούς εκεί που δε φύτεψες. Γι’ αυτό φοβήθηκα και πήγα και έκρυψα το τάλαντό σου στη γη. Να τα λεφτά σου. Και του αποκρίθηκε ο κύριός του: «Δούλε κακέ και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω όπου δεν έσπειρα, και συνάζω καρπούς απ’ όπου δε φύτεψα! Τότε έπρεπε να βάλεις τα χρήματά μου στην τράπεζα κι εγώ, όταν θα γυρνούσα πίσω, θα τα έπαιρνα με τόκο. Πάρτε του, λοιπόν, το τάλαντο και δώστε το σ’ αυτόν που είχε τα δέκα τάλαντα. Γιατί σε καθέναν που έχει, θα του δοθεί με το παραπάνω και θα ’χει περίσσευμα∙ ενώ απ’ όποιον δεν έχει, θα του πάρουν και τα λίγα που έχει».

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ

 Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας. […] Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. […] Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο∙ όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σας το λέγω. […] Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή.

Ζωή χωρίς τον Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Ο Χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. […] Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτ’ άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει ο Χριστός. […] Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. […] Η ψυχή του Χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. […] Όποιος θέλει να γίνει Χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάεις. Ν’ αγαπάεις και να πονάεις. Να πονάεις γι’ αυτόν που αγαπάεις. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο. 

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι. (Χανιά: Ιερά Μονή Χρυσοπηγής: 5 2004), σσ. 217­238

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Το «Ανθολόγιο Πατερικών Κειμένων», σχολικό – θεολογικό εγχειρίδιο για τις τρεις τάξεις του Λυκείου, που περιλαμβάνει αποσπάσματα έργων Πατέρων της Εκκλησίας (όπως Ιωάννης Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Μέγας Βασίλειος κ.ά.), σε πρωτότυπο και σε νεοελληνική απόδοση. Σκοπός του είναι να παρουσιάσει βασικές θεολογικές ιδέες της Εκκλησίας μέσα από αυθεντικά κείμενα: θέματα όπως η αγάπη, η μετάνοια, η πίστη, το μαρτύριο, η Εκκλησία, η σωτηρία και η χριστιανική ζωή. Εκδόθηκε το 1982 (14η έκδοση).

 

📥 Κατέβασε το PDF

Η ΓΕΦΥΡΑ (MOST 2003) Greek subs

Η ταινία μικρού μήκους Η Γέφυρα (Most) (2003) αφηγείται την τραγική ιστορία ενός πατέρα-φύλακα σιδηροδρομικής γέφυρας, ο οποίος βρίσκεται μπροστά στο ακραίο δίλημμα να σώσει τον γιο του που έχει παγιδευτεί στον μηχανισμό ή να επιτρέψει στο τρένο με τους επιβάτες να περάσει, θυσιάζοντάς τον· τελικά επιλέγει τη σωτηρία των πολλών με τίμημα τη ζωή του παιδιού του. Το θεολογικό νόημα της ταινίας λειτουργεί ως σύγχρονη παραβολή της χριστιανικής πίστης, όπου ο πατέρας συμβολίζει τον Θεό Πατέρα, ο γιος τον Ιησού Χριστό και οι επιβάτες την ανθρωπότητα, αναδεικνύοντας την ιδέα ότι η σωτηρία των ανθρώπων προϋποθέτει μια θυσία αγάπης που πονά και κοστίζει. Παράλληλα, η αδιαφορία των επιβατών μετά τη διάσωσή τους υπογραμμίζει τη στάση πολλών ανθρώπων που ζουν χωρίς επίγνωση της θυσίας που έγινε για χάρη τους, προσδίδοντας στην ταινία έντονο υπαρξιακό και θεολογικό βάθος γύρω από την έννοια της αγάπης, της ευθύνης και της σωτηρίας.

 

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

Πατήρ Αθανάσιος Μυτηλιναίος

 

Ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927–2006) ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ορθόδοξους θεολόγους και ιεροκήρυκες στην Ελλάδα. 

Γεννήθηκε στη Μικρά Ασία (1927) και μεγάλωσε στην Ελλάδα. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε ως ιερέας και ιεροκήρυκας στη Λάρισα, με έντονη ποιμαντική και κατηχητική δράση. Γιατί θεωρείται σπουδαίος ;

• Εξαιρετικός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής 
• Έκανε αναλυτικές σειρές ομιλιών (κυρίως ραδιοφωνικών) πάνω στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. 
•  Καθαρός και παιδαγωγικός λόγος 
• Μιλούσε απλά, αλλά με θεολογικό βάθος, ώστε να καταλαβαίνουν και απλοί πιστοί και μορφωμένοι. 
• Υπερασπιστής της Ορθόδοξης πίστης
• Αντιμετώπισε αιρέσεις, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και θρησκευτικό συγκρητισμό με τεκμηριωμένο λόγο. Πλούσιο συγγραφικό έργο .Έγραψε δεκάδες βιβλία και φυλλάδια (ερμηνείες, δογματικά, ποιμαντικά). Ενδεικτικά έργα Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης Ερμηνεία Καινής Διαθήκης Αποκάλυψις Ιωάννου (ερμηνευτική σειρά)
•  Δογματικά θέματα Ποιμαντικά κείμενα 

 Ακόμη και μετά τον θάνατό του (2006),: οι ομιλίες του μεταδίδονται στο διαδίκτυο, τα βιβλία του κυκλοφορούν ευρέως ,θεωρείται διδάσκαλος πίστεως και ήθους.

METANOIA

ΤΑΒΟΟ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Taboo – Αρχαία Ελληνική Θρησκεία 

Το κλασικό παιχνίδι λέξεων αποκτά… θεϊκή μορφή! 

Δημιούργησα ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι τύπου Taboo με θέμα την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, ώστε οι μαθητές να προσεγγίσουν τους θεούς, τα σύμβολα και τις βασικές έννοιες του αρχαίου κόσμου μέσα από παιχνίδι, γέλιο και συνεργασία. Οι παίκτες προσπαθούν να περιγράψουν θεούς και έννοιες (Δίας, Απόλλων, Άρτεμη, Δωδεκάθεο, βωμός κ.ά.) χωρίς να χρησιμοποιούν τις απαγορευμένες λέξεις, καλλιεργώντας: λεξιλόγιο. ιστορική κατανόηση,συνεργασία,προφορικό λόγο, γρήγορη σκέψη. Το παιχνίδι μπορεί να χρησιμοποιηθεί: στην τάξη,σε επανάληψη ύλης,σε σταθμούς μάθησης. Έτσι η μάθηση γίνεται εμπειρία και η μυθολογία… παιχνίδι! 

 Η ιστορία του παιχνιδιού Taboo

 Το παιχνίδι Taboo δημιουργήθηκε το 1989 από τον Αμερικανό σχεδιαστή παιχνιδιών Brian Hersch και κυκλοφόρησε από την εταιρεία Parker Brothers (που αργότερα ανήκε στη Hasbro). Η βασική ιδέα του παιχνιδιού ήταν απλή αλλά ευφυής:να περιγράφεις μια λέξη χωρίς να χρησιμοποιείς συγκεκριμένες «απαγορευμένες» λέξεις, μέσα σε περιορισμένο χρόνο. Αυτό έκανε το Taboo γρήγορο, διασκεδαστικο, ιδανικό για παρέες. Το παιχνίδι γνώρισε μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Με τα χρόνια απέκτησε: 

 • διαφορετικές εκδόσεις 

• θεματικές παραλλαγές 

• εκπαιδευτικές προσαρμογές 

Σήμερα, το Taboo θεωρείται: παιχνίδι γλωσσικής ευφυΐας,παιχνίδι συνεργασίας εργαλείο μάθησης. 

Η φιλοσοφία του ταιριάζει απόλυτα με τη σύγχρονη παιδαγωγική:μαθαίνω παίζοντας.

 

ΤΡΙΩΔΙΟ

 

Η εικόνα παρουσιάζει συμβολικά την πορεία του ανθρώπου από την πνευματική πτώση προς την Ανάσταση του Χριστού. 

Κάθε σκαλοπάτι αντιστοιχεί σε μία Κυριακή του Τριωδίου και της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και εκφράζει ένα στάδιο μετάνοιας, αγώνα και πνευματικής ανόδου. 

 Η αρχή γίνεται με την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, που μας διδάσκει την ταπείνωση, και συνεχίζεται με την Κυριακή του Ασώτου, που μας θυμίζει το άπειρο έλεος του Θεού και την επιστροφή του ανθρώπου κοντά Του. 

Η Κυριακή των Απόκρεω και της Τυρινής μας προετοιμάζουν για τη νηστεία και την πνευματική προσπάθεια, ενώ η Κυριακή της Ορθοδοξίας τονίζει τη νίκη της αληθινής πίστης. 

 Ακολουθούν οι Κυριακές του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, της Σταυροπροσκυνήσεως και του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, που υπογραμμίζουν τη σημασία της προσευχής, του Σταυρού και της πνευματικής άσκησης. 

Η Κυριακή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας προβάλλει το παράδειγμα της βαθιάς μετάνοιας, ενώ η Κυριακή των Βαΐων μάς εισάγει στα γεγονότα του Πάθους του Χριστού. Στην κορυφή της σκάλας βρίσκεται η Ανάσταση του Χριστού, που αποτελεί τον τελικό σκοπό της πορείας: τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο και την ελπίδα της σωτηρίας για κάθε άνθρωπο.

 Η εικόνα αυτή μας υπενθυμίζει ότι η πνευματική ζωή είναι μια συνεχής ανάβαση, με κόπο, πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό, μέχρι να φτάσουμε στο φως της Ανάστασης.

ΥΠΑΠΑΝΤΗ

 

Πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς το μέλλον; Να πιστεύεις και να ελπίζεις στο καλύτερο που δεν ήρθε ακόμη αλλά όμως έρχεται. Να μην αφήνεις το παρελθόν να σε καταπίνει, αλλά να λες «με την βοήθεια του Θεού όλα θα πάνε καλά. Τίποτε δεν τελείωσε στο χθες όλα αρχίζουν και πάλι αύριο…». Με αυτό τον τρόπο έζησε ο σπουδαίος προφήτης της εκκλησίας Άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, κοιτώντας το μέλλον του Θεού. Περιμένοντας το αύριο που δεν ήρθε ακόμη. 

 

Η χριστιανική εκκλησία από τις απαρχές της παρουσίας της, υπήρξε ως μια εσχατολογική κοινότητα. Τα μέλη της ζούσαν έντονα την προσδοκία της Βασιλείας του Θεού. Τελούσαν την Θεία Ευχαριστία προγευόμενοι την δόξα του Θεού. Αργότερα όταν επι Μ. Κωσταντίνου ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ατόνησε η εσχατολογική πίστη στα μέλη της εκκλησίας. Τα προνόμια, η παύση των διωγμών κ.α. πολλά, οδήγησαν σε μια θρησκειοποίηση και εκκοσμίκευση, δηλαδή σε μια εξυπηρέτηση περισσότερο θρησκευτικών αναγκών και όχι εκκλησιαστικής πραγμάτωσης. Όμως ποτέ δεν χάθηκε από τον πυρήνα της λατρείας και ιδιαιτέρως της Θ. Λειτουργίας το βίωμα ότι η ταυτότητα της εκκλησίας λαμβάνεται από τα έσχατα και όχι η ιστορία. Δηλαδή ότι η αποστολή της εκκλησίας μέσα στον κόσμο είναι να φανερώνει και να εικονίζει την Βασιλεία του Θεού που είναι ήδη εδώ αλλά όχι ακόμη. 

 

Ο Άγιος Συμεών ήταν ένας τέτοιος εσχατολογικός άνθρωπος, ένας προφήτης που κοιτούσε αυτό που έρχεται δίχως να χάνεται σε εκείνο που έφυγε. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι «κάθε πέρσι και καλύτερα», και με αυτόν τον τρόπο εξιδανικεύουν το παρελθόν ή βυθίζονται στις ενοχές του. Ενοχές γι’ αυτά που έκανα ή για εκείνα που δεν έπραξαν. Η εκκλησία όμως, μας λέει ότι δεν είμαστε το παρελθόν μας, αλλά το μέλλον μας. Είμαστε αυτό που θα γίνουμε και όχι αυτό που είμασταν ή είμαστε. 

 

Ο προφήτης Συμεών είχε κάνει ένα τάμα στο Θεό. Τι είχε ζητήσει; Αυτό που σπάνια έως ποτέ δεν ζητάει ένα σύγχρονος πιστός, να δει τον μεσσία, το Υιό του Θεού, και έπειτα ας πεθάνει. Τα τάματα των ανθρώπων κατά πλειοψηφία αφορούν υλικά πράγματα, τακτοποιήσεις και αποκαταστάσεις. Ο Άγιος Συμεών όμως ζητάει από τον Θεό να μην πεθάνει μέχρι να δει και κρατήσει στα χέρια του τον Χριστό. 

 

Αυτή ας γίνει κι η δική μας καθημερινή προσευχή , να μην επιτρέψει ο Θεός να φύγουμε από την ζωή αυτή εάν δεν γνωρίσουμε τον Χριστό. Εάν δεν μετανοήσουμε κι εάν δεν γευτούμε εμπειρικά και βιωματικά την γλυκιά Του παρουσία. Διότι προφανώς είναι άλλο πράγμα να μιλάς για τον Θεό κι άλλο να έχεις γευτεί την κοινωνία μαζί Του. Ο Προφήτης Συμεών όταν συνάντησε τον Χριστό και τον κράτησε στην αγκαλιά είπε προς τον Θεό, «νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα…». Πλέον μπορούσε να πεθάνει γιατί είχε συναντήσει την ζωή.

 

Αναδημοσίευση από https://plibyos.blogspot.com/2021/02/blog-post.html

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΣΑΙΟΥ

Παραβολή Τελώνη και Φαρισσαίου 

 «Σήμερα, με το άνοιγμα του Τριωδίου, η Εκκλησία μας καλεί να ξεκινήσουμε τον πνευματικό δρόμο της μετανοίας. Μέσα από την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισσαίου, ο Κύριος μας δείχνει το μυστικό της αληθινής σχέσης με τον Θεό. 

 Ο Φαρισσαίος υπερηφανεύεται για όσα έκανε· ο Τελώνης, με ταπεινή καρδιά και συντριμμένο πνεύμα, απλώς ζητά έλεος. 

Ο Χριστός μας διδάσκει ότι εκείνος που «ταπεινοῦται σωθήσεται», ότι η πραγματική σωτηρία, η πραγματική κοινωνία με τον Θεό, δεν βρίσκεται στο να καυχιόμαστε για τις δικές μας πράξεις, αλλά στο να συνθλίβουμε τον εγωισμό μας και να ζητούμε τη χάρη Του με ταπεινότητα και ειλικρίνεια. 

 Καθώς εισερχόμαστε στο Τριώδιο, ας έχουμε στην καρδιά μας αυτή την εικόνα: δεν είμαστε τέλειοι· είμαστε προσκυνητές στην πορεία προς τον Χριστό, και μόνο η ταπείνωση ανοίγει την πόρτα στην αληθινή μεταμόρφωση.

 Όπως ο τελώνης είπε στον Θεό, ας μπορέσουμε και εμείς να ψιθυρίσουμε την ειλικρινή προσευχή: «Θεέ μου, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.» 

 Μέσα από αυτό το βίντεο, ας δούμε πώς η παραβολή γίνεται καθρέφτης για την καρδιά μας και αφετηρία για έναν δρόμο ζωής που οδηγεί στην άφεση, στην ειρήνη και στην ύψωση του πνεύματος.»

 

Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Η Κυρά Σαρακοστή 

 Η Κυρά Σαρακοστή αποτελεί παραδοσιακό λαϊκό έθιμο του ελληνικού χώρου, που συνδέεται με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως παιδαγωγικό μέσο για τα παιδιά, ώστε να μετρούν τον χρόνο μέχρι το Πάσχα. 

Το έθιμο διαμορφώθηκε σε αγροτικές και νησιωτικές κοινωνίες, όπου δεν υπήρχαν ημερολόγια ή ρολόγια. Η Κυρά Σαρακοστή λειτουργούσε ως λαϊκό “ημερολόγιο” της Σαρακοστής. Φτιαχνόταν: από ζυμάρι (αλεύρι, νερό, αλάτι – χωρίς λάδι, λόγω νηστείας), ή από χαρτί / ύφασμα. Κρεμιόταν στον τοίχο ή κοντά στο εικονοστάσι. Κάθε Σάββατο έκοβαν ένα από τα επτά πόδια, μέχρι να φτάσουν στο Πάσχα. Συνδεόταν με τη νηστεία, την εγκράτεια και τη σιωπή. Συχνά στο τελευταίο πόδι έκρυβαν ένα σταυρό ή ένα ξερό σύκο, που συμβόλιζε τη χαρά της Ανάστασης. 

Η μορφή της Κυράς Σαρακοστής δεν είναι τυχαία. Κάθε στοιχείο της έχει θεολογικό νόημα: 

 1. Δεν έχει στόμα.Συμβολίζει: τη νηστεία από τις τροφές, αλλά και τη νηστεία από τα λόγια (εγκράτεια, αποφυγή κακίας και καταλαλιάς). 

 2. Έχει σταυρωμένα χέρια .Συμβολίζει: την προσευχή, τη στάση ταπείνωσης και προσμονής. 

 3. Έχει 7 πόδια.Συμβολίζουν: τις 7 εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την πορεία προς το Πάθος και την Ανάσταση. 

 4. Είναι γυναίκα (κυρά) .Συμβολίζει: την Εκκλησία που πορεύεται μέσα στον χρόνο, αλλά και την πνευματική μητέρα που καθοδηγεί τα παιδιά στη νηστεία και την προσευχή. 

Εκφράζει την έννοια της πνευματικής άσκησης, τη μετάβαση από την καθημερινότητα στην προετοιμασία για την Ανάσταση, ότι ο χρόνος της Σαρακοστής είναι χρόνος αγώνα, χρόνος μετάνοιας ,χρόνος προσμονής .

Το κόψιμο των ποδιών δείχνει ότι:  η πνευματική πορεία γίνεται βήμα-βήμα.