Το Πάσχα είναι φτιαγμένο από τέτοιες μικρές, άγιες στιγμές.
Η φλόγα που τρεμοπαίζει στα χέρια μας.
Το «Χριστός Ανέστη» που βγαίνει μέσα από την ψυχή.
Τα πρόσωπα που αγαπάμε φωτισμένα μέσα στη νύχτα.
Το τραπέζι που περιμένει να μας ενώσει όλους.
Η αίσθηση πως επιστρέφεις σπίτι, όχι μόνο σε έναν τόπο, αλλά και σε κάτι βαθύτερο μέσα σου.
Υπάρχουν κάποιες μέρες που μοιάζουν διαφορετικές.
Πιο τρυφερές. Πιο φωτεινές. Πιο αληθινές.
Και το Πάσχα είναι μία από αυτές.
Γιατί πέρα από το γιορτινό τραπέζι, πέρα από τα έθιμα και τις όμορφες εικόνες, υπάρχει αυτή η ήσυχη υπενθύμιση:
πως το φως επιστρέφει.
πως η χαρά επιστρέφει.
πως ακόμη και μετά από τη λύπη, την κούραση, τη σιωπή ή την απώλεια, η ζωή μπορεί να ανθίσει ξανά, μέσα από την Ανάσταση του Χριστού.
Και ίσως αυτό είναι που αγγίζει περισσότερο την καρδιά μας.
Όχι τα μεγάλα και εντυπωσιακά,
αλλά τα απλά που γίνονται ιερά χωρίς να το φωνάζουν.
Μια λαμπάδα.
Μια αγκαλιά.
Ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη.
Ένα οικογενειακό τραπέζι.
Μια χαμηλόφωνη προσευχή.
Μια καρδιά που, παρά τα όλα όσα πέρασε, συνεχίζει να ελπίζει.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν δείχνουν ποτέ όλη την αλήθεια.
Δεν δείχνουν τα βάρη που κουβαλά ο καθένας, τα δάκρυα, τη μοναξιά, ούτε πόση δύναμη χρειάζεται μερικές φορές μόνο και μόνο για να συνεχίσεις.
Όμως μέρες σαν κι αυτή μάς θυμίζουν να σταθούμε λίγο.
Να ανασάνουμε.
Να ευχαριστήσουμε.
Να κρατηθούμε από ό,τι έχει αληθινή αξία.
Γι’ αυτό σήμερα ας κρατήσουμε το φως.
Την πίστη.
Την αγάπη.
Το μικρό θαύμα του να είμαστε εδώ, μαζί, για ακόμη ένα Πάσχα.
Χριστός Ανέστη.
Εύχομαι αυτό το Πάσχα να φέρει ειρήνη σε κάθε καρδιά, παρηγοριά σε κάθε πόνο και φως Χριστού σε κάθε σπίτι. 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου